ശീമോനെ ഈ ഉണ്ണീനെ നമ്മള്‍ടെ കൂട്ടത്തീ കൂട്ടാന്‍ പറ്റില്ലാ...

ഞാനെന്റെ ചില പഴയകാല ഓര്‍മ്മകള്‍ ഇവിടെ പങ്കുവെക്കുകയാണ്..
ഏതാണ്ട് 20 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് ഞാന്‍ ബാലേട്ടന്റെ [അന്തരിച്ച കഥാകൃത്ത് സി. വി. ശ്രീരാമന്‍] വീട്ടില്‍ ഒരു കുടുംബയോഗത്തില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ പോയതായിരുന്നു. എന്റെ കൂടെ എന്റെ ശ്രീമതി ബീനയും, മക്കളായ ജയേഷും, രാഖിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഞങ്ങള്‍ സി. വി. ശ്രിരാമനെ ബാലേട്ടനെന്നാ വിളിക്കുക.. വീട്ടില്‍ എല്ലാരും ആ പേരില്‍ തന്നെയാ വിളി.. എന്റെ വലിയമ്മയുടെ മകനാണ് ബാലേട്ടന്‍. എന്റെയും ബാലേട്ടന്റെയും ബാല്യം കുറച്ച് നാള്‍ കൊളംബോയില്‍ [ഇപ്പോഴെത്തെ ശ്രീലങ്കയുടെ തലസ്ഥാനം] ഉണ്ടായിരുന്നു.. എനിക്ക് അപ്പോള്‍ ബാലേട്ടനെ ഓര്‍മ്മയുണ്ടായിരുന്നില്ല..
ബാലേട്ടന്റെ അഛന്‍ അവിടെ റെയില്‍ വേയിലായിരുന്നു.. എന്റ് അഛന്‍ ബുഹാരി ഗ്രൂപ്പ് ഓഫ് ഹോട്ടത്സിന്റെ ജനറല്‍ മേനേജരായിരുന്നു. സിങ്കപ്പൂര്‍, സിഡ്നി, മദിരാ‍ശി എന്നിവടങ്ങളില്‍ ശാഖകളുണ്ടായിരുന്ന ഒരു വലിയ ഗ്രൂപ്പ ആയിരുന്നു അന്ന് ബുഹാരി ഹോട്ടത്സ്. ബുഹാരി ബിരിയാണി ഒരു കാലത്ത് ലോകമെമ്പാടും വളരെ പ്രസിദ്ധമായിരുന്നു...

ബാലേട്ടന്റെ വീട് എന്റെ ഗ്രാമമായ ചെറുവത്താനിയില്‍ നിന്ന് ഏകദേശം 10 നാഴിക ദൂരെയാണ്. ഒട്ടും പരിഷ്കാരമില്ലാത്ത നാടായിരുന്നു എന്റെ ഗ്രാമമായ ചെറുവത്താനിയും, ബാലേട്ടന്റെ സ്ഥലമായ കൊങ്ങണൂരും.
കാലത്ത് തന്നെ ഞാനും കുടുംബവും, എന്റെ അമ്മയോടും അനുജന്‍ ശ്രീരാമനോടുമൊത്ത് [സിനിമാ നടന്‍ വി. കെ. ശ്രീരാമന്‍] ബാലേട്ടന്റെ വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നു..
ബാലേട്ടന്‍ എന്റെ അമ്മയെ ഭാര്‍ഗ്ഗവി ചെറിയമ്മ എന്നാണ് വിളിച്ച് പോരുന്നത്.. ബാലേട്ടന്റെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് എന്നും ഒരു ഹരമായിരുന്നു... പല പല കഥകള്‍ കേട്ട് സമയം പോകണത് അറിയില്ല..
ഞാന്‍ എന്റെ ചെറുപ്പത്തില്‍ [ 15 വയസ്സ് വരെ] ബാലേട്ടന്റെ വീട്ടില്‍ പല കാര്യങ്ങള്‍ക്കായി പോകുക പതിവുണ്ട്..
ബാ‍ലേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്ക് രണ്ട് വഴിയില്‍ കൂടി വരാം. ഒന്ന് പാറേമ്പാടം കഴിഞ്ഞ് അഗതിയൂര്‍ കമ്പിപ്പാലം ബസ്സിറങ്ങി, പാടത്ത് കൂടി നടന്ന് പടിപ്പുരയില്‍ കൂടി, കവുങ്ങും തോപ്പില്‍ കൂടി വീട്ടിലെത്താം. പടിപ്പുര കടന്നാല്‍ കാട് പോലെയുള്ള പ്രതീതിയാ. എനിക്കെപ്പോഴും പേടിയാ ആ വഴി വരാന്‍.. ഞാന്‍ ശ്വാസം പിടിച്ച് പടിപ്പുര കടന്നാല്‍ വീട് വരെ ഒറ്റ ഓട്ടമാ....
വീട്ടിലെത്തിയാലും സ്ഥിതി മറിച്ചൊന്നുമല്ല.. മനപോലെയുള്ള 3 നില കൂറ്റന്‍ കെട്ടിടം. അതിന്റെ വടക്കെപ്പുറത്തായിരിക്കും വലിയമ്മ എപ്പോഴും ഇരിക്കുക. അന്ന് ഈ സ്ഥലത്ത് ഇലക്ട്രിസിറ്റി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... തെക്കെപ്പുറത്ത് നിന്ന് കൂക്കിയാലും വലിയമ്മ ഇരിക്കുന്നിടത്തെക്ക് കേക്കില്ല.. അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വീട്ടിനുള്ളില്‍ കൂടെ കയറിപ്പോയി വലിയമ്മയെ അന്വേഷിക്കണം.. ചിലപ്പോ വടക്കെപ്പുറത്തൊന്നും കാണില്ല...
3 നിലകളിലായി ഇരുപതില്‍ കൂടുതല്‍ മുറികളും, ഇടനാഴികയും മറ്റുമുള്ള വീട്ടിനകത്ത് കയറിയാല്‍ തന്നെ പേടിയാകും. തട്ടിന്‍ മുകളില്‍ ചിലപ്പോള്‍ വവ്വാലുകളെയും കാണാം..എനിക്ക് വവ്വാലുകളെ പേടിയായിരുന്നു അന്ന്..
ഞന്‍ ഒരു ദിവസം ചേച്ചിയോട് ചോദിച്ചു...
എന്താ ചേച്ച്യേ ഈ ബാലേട്ടന്റെ വീട്ടിന്റെ തട്ടിന്‍പുറത്ത് ഈ വവ്വലുകള്‍ ഇങ്ങനെ പറന്ന് നടക്കണ്...
“നീ അവിടെക്കൊന്നും പോണ്ട...
വവ്വാലുകളൊക്കെ പ്രേതങ്ങളെ കാണാന്‍ ഇരിക്കുകയാണവിടെ..
തട്ടിന്‍ പുറത്തൊക്കെ പോയി ഒളിച്ചാല്‍ പിന്നെ കുട്ടികളെ അന്വേഷിച്ച് കണ്ട് പിടിക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാകും.. അതിനാലായിരിന്നിരിക്കണം എന്നോട് അങ്ങിനെയൊക്കെ പറഞ്ഞിരുന്നത്...
മൊത്തത്തില്‍ ആ പറമ്പും വീടും കണ്ടാലെനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു എന്റെ ചെറുപ്പത്തില്‍..
ബാലേട്ടന് 3 പെങ്ങന്മാര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.. അവരും യോഗത്തിന് എത്തിച്ചേര്‍ന്നിരുന്നു.. അങ്ങിനെ ആ വിട് നിറയെ ആള്‍ക്കാരുണ്ടായിരുന്നു അന്ന്...

കുടുംബയോഗത്തില്‍ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിലെ മിക്കവരും പങ്കെടുത്തിരുന്നു. ആളുകള്‍ അവരവരുടെ രുചിക്കൊത്ത് പലരുമായി കൂട്ടം കൂടിയും, വെടി പറഞ്ഞും ഉച്ചയൂണിന്റെ സമയം വരെ തള്ളിനീക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു..

ബാലേട്ടന് കള്ളുകുടി വലിയ ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യമായിരുന്നു. ബാലേട്ടനെ എല്ലാരും സല്‍ക്കരിക്കുമായിരുന്നു.. പല പല കാരണങ്ങളാല്‍.. ബാലേട്ടന്‍ നല്ലൊരു എഴുത്തുകാരനും, വാചക കസര്‍ത്തുള്ള ആളും, കുന്നംകുളത്തെ പ്രഗല്‍ഭനായ വക്കീലും ആയിരുന്നു.. പിന്നെ കുറെകാലം സ്ഥിരമായി പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡണ്ടും ആയിരുന്നു..

ഞാന്‍ ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ വിദേശത്തായിരുന്നു ജോലി.. നാട്ടില്‍ വല്ലപ്പോഴുമെ വന്നിരുന്നുള്ളൂ... എപ്പോ നാട്ടിലെത്തിയാലും വലിയമ്മയുടെ വീട്ടില്‍ പോകാന്‍ മറക്കാറില്ല...
ചെറുപ്പത്തില്‍ എനിക്ക് ആ വീടുമായുള്ള ബന്ധം അങ്ങിനെയുള്ളതായിരുന്നു..
ഒരു കാലത്ത് എന്റെ ചേച്ചി, ചേച്ചിയുട അമ്മയുമായി തെറ്റി കുക്കിങ്ങ് വേറെയാക്കി.. ആ അവസരങ്ങളില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ചാക്കരിയുടെ ചോറ് ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു..
ആ കാലത്ത് ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഉണ്ണാനുള്ള അരി ബാലേട്ടന്റെ അമ്മയാണ് തന്നിരുന്നത്.. ഞാന്‍ ആഴ്ചയില്‍ ഒരിക്കള്‍ അത് വാങ്ങാന്‍ സൈക്കിളില്‍ ബാലേട്ടന്റെ വീട്ടിലെത്താറുണ്ട്.
വീട്ടിലെത്തിയാല്‍ വലിയമ്മ കുറച്ച് നേരം എന്നോട് വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞ് അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് പോകും..
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞിട്ടേ പോകാവൂ എന്ന് പറയും.. ഇടക്ക് കാപ്പിയും കടിയുമെല്ലാം തരും. എന്നെ ഇടക്കിടക്ക് വന്ന് നോക്കും..
ചിലപ്പോള്‍ എനിക്കിരുന്നിരുന്ന് മടുക്കും..
ബാലേട്ടാന്റെ മുറിയെല്ലാം പരിശോധിക്കും.. ബീഡി കട്ട് വലിക്കും... മോന്താനൊന്നും കുപ്പികളില്‍ അവശേഷിപ്പ് കാണാറില്ല.. എന്നാലും എല്ലാ കുപ്പികളും ഞാന്‍ കുലുക്കി നോക്കും....
ഉച്ചയായാല്‍ വലിയമ്മ ചോറ് വിളമ്പിത്തരും.. ഊണ് കഴിഞ്ഞയുടന്‍ ഞാന്‍ അരിയുടെ ചെറിയ ചാക്ക് എന്റെ സൈക്കിളില്‍ വെച്ച് കെട്ടി, കുന്നംകുളത്ത് നിന്ന് ഒരു സിനിമയൊക്കെ കണ്ട്, 4 മണിക്ക് ചായ കുടിച്ച് ഒരു സിഗരറ്റും വലിച്ചിട്ടൊക്കെയാ എന്റെ വീട്ടിലെത്തുക... അപ്പോഴെക്കെ എന്റെ ചേച്ചി സ്കൂളീന്ന് എത്തുകയുള്ളൂ....
ഞാന്‍ ചേച്ചീ.... ചേച്ചീ എന്ന് പറഞ്ഞ് വായനക്കാര്‍ക്ക് ഒരു കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ വന്നേക്കാം..
എന്റെ പെറ്റമ്മയെയാ ഞാന്‍ ചേച്ചിയെന്ന് വിളിക്കുന്നത്... മുത്തുവും, ശേരഞ്ഞാട്ടനും, വേലഞ്ഞാട്ടനും ചേച്ചിയെന്നാ വിളിക്കാറ്.. അവരെന്താ ചെയ്യാ, അല്ലെങ്കില്‍ അവരെന്താ വിളിക്കാ അതെന്നെയാ ഞാനും ശ്രീരാമനും പ്രവര്‍ത്തിക്കുക ആ നാളില്‍...
മുത്തു മുതലായവര്‍ എന്റെ അമ്മാമന്മാരാ....
എന്നെയും ശ്രീരാമനെയും, ബീഡി വലിക്കാനും, മുറുക്കാനും, കള്ളു കുടിക്കാനും ഒക്കെ ചെറുപ്പത്തില്‍ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നത് ഞങ്ങളുടെ അമ്മാമനായ മുത്തു വായിരുന്നു.. ഞങ്ങളവനെ മാത്രം പേര് വിളിച്ചിരുന്നു..
മുത്തു ഒരു ചിത്രകാരനും, ചെറിയ രീതിയിലുള്ള എഴുത്തു കാരനും, നല്ല ഫൊട്ടൊഗ്രാഫറും കൂടിയായിരുന്നു. ആ ശീലമാണ് പില്‍ക്കാലത്ത് എന്റെ അനുജന്‍ ശ്രീരാമന് വന്ന് ചേര്‍ന്നത്.. മുത്തു പഠിച്ച അതേ ഫൈന്‍ ആര്‍ട്ട്സ് കോളേജില്‍ ശ്രീരാമനും പഠിച്ച് ചിതകല അഭ്യസിച്ചു..

കുടുംബയോഗത്തില്‍ എനിക്ക് പറ്റിയ കൂട്ടമൊന്നും കാണാന്‍ പറ്റിയില്ല.. ഞാന്‍ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്ന് കൊണ്ടിരിന്നു.. പണ്ട് പോകാന്‍ മടിച്ചിരുന്ന തട്ടിന്‍പുറവും, പടിപ്പുര ഭാഗവും ഒക്കെ ചുറ്റിക്കറങ്ങി, ഒടുവില്‍ ബാലേട്ടനും ശ്രിരാമനും, വേറെ ചിലരും കൂടി ഒരു മാവിന്റെ ചുവട്ടിലിരുന്ന് വെടിപറയുന്നത് കണ്ടു..
ഊണിന് ഇനിയും സമയം കുറേ ഉണ്ട്... നേരം കളയാന്‍ വഴിയൊന്നുമില്ല താനും...
അങ്ങിനെ ഇവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ തന്നെ വന്ന് പെട്ടു...
ഞാന്‍ അധികവും ഗള്‍ഫ് നാടുകളിലായിരുന്നു.. അവിടെ ചെന്ന് പെട്ടിരുന്ന അവസരത്തില്‍ മദ്യപാനം, പുകവലി മുതലായ ദു:ശ്ശിലങ്ങള്‍ കുറച്ചധികം ഉണ്ടാ‍യിരുന്നു ആദ്യമൊക്കെ..
ഒന്ന് രണ്ട് കൊല്ലം എന്നും മദ്യപാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. സിഗരറ്റ് വലി കൂടി. അവിടെ ഒന്നിനും പഞ്ഞമില്ലായിരുന്നല്ലോ..
വിദേശത്ത് പോകുന്നതിന് മുന്‍പ് നാടന്‍ ചാരായവും, ബീഡിയുമൊക്കെയെ കിട്ടിയിരുന്നുള്ളൂ...
എന്റെ ശേരഞ്ഞാട്ടനെന്ന അമ്മാമന്‍ ഹിന്ദി പണ്ഡിറ്റ് ആയിരുന്നു.. കുന്നംകുളത്തിന്നടുത്ത് അക്കിക്കാവ് സ്കൂളില്‍ മാഷായിരുന്നു.. ഞങ്ങള്‍ക്ക് [എനിക്കും ശ്രീരാമനും] ചാരായത്തില്‍ ദശമൂലാരിഷ്ടം ചേര്‍ത്ത് തരും...
വെറുതെ അങ്ങ്ട്ട് തരില്ലാ.... ചില കണ്ടീഷനുകള്‍ക്ക് വിധേയമായിരിക്കും....
വിഷ്ണു സഹസ്രനാമം, ദേവി മഹാത്മ്യം, ഭഗവത് ഗീ‍ത മുതലായവ മൂപ്പര്‍ പറഞ്ഞിടത്ത് നിന്ന് ചൊല്ലണം...
ആദ്യം കുപ്പിയുടെ മൂടിയില്‍ ഒരു മൂടി രണ്ടും കൂടി ചേര്‍ത്ത് തരും. പിന്നെ ചൊല്ലുന്നതിന്നനുസരിച്ച് തരും...
പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ കിറുങ്ങിത്തുടങ്ങിയാല്‍ ഞങ്ങള്‍ അമ്മാമനെ കൈ വെച്ച് കുപ്പിയോടെ അകത്താക്കും...
ശേഖരഞ്ഞാട്ടന്‍ ശ്രീരാമനെ തോളത്തും, എന്നെ കൈപിടിച്ചും കൊണ്ട് പുഞ്ചപ്പാടത്തും മറ്റും കൊണ്ട് പോകുമായിരുന്നു...
ഞങ്ങളങ്ങിനെ ചെറുപ്പകാലത്ത് തന്നെ, അതായത് മൊട്ട് വിരിയുന്നതിന് മുന്‍പ് തന്നെ പുകവലിയും മദ്യപാനവും ശീലമാക്കിയിരുന്നു.. ഞങ്ങള്‍ക്ക് പഠിപ്പിലൊന്നും വലിയ കമ്പമുണ്ടായിരുന്നില്ലാ...

പക്ഷെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ചെറുപ്പത്തിലെ ആത്മീയ കാര്യങ്ങളില്‍ കാര്യഗൌരവങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു...
ഒരു വെരി സ്മോള്‍ വിത്ത് അരിഷ്ടം കിട്ടണമെങ്കില്‍ നാരായണീയത്തിന്റെ ധ്യാന ശ്ലോകം ഇരുപത്തഞ്ച് തവണ തെറ്റാതെ ചൊല്ലിയാല്‍ മതി...

“ശാന്താകാരം ഭുജഗ ശയനം പത്മനാഭം സുരേശം
വിശ്വാധാരം ഗഗന സദൃശം മേഘവര്‍ണം ശുഭാംഗം............
ലക്ഷ്മീകാന്തം കമല നയനം.........

ഇങ്ങിനെയൊക്കെയാണെന്ന് തോന്നുന്നു വരികള്‍. ഞാന്‍ അന്‍പത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷമാണ് ഈ വരികള്‍ ഓര്‍മ്മിക്കുന്നത്...
>>>> വിദേശജീവിതത്തിന്റെ മൂന്നാമത്തെ വര്‍ഷത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് മകന്‍ ജനിച്ചു... മദ്യപാനവും പുകവലിയും ഞാന്‍ തുടര്‍ന്ന് കൊണ്ടേയിരുന്നു.... റോത്ത് മാന്‍ സിഗരറ്റും, റെഡ് ലേബലും എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട വിഭവമായിരുന്നു...
ഒരു ദിവസം എന്റെ ശ്രീമതി ചോദിച്ചു......... നിങ്ങള്‍ക്കൊന്ന് ഈ പുകവലി നിര്‍ത്തിക്കൂടെ എന്ന്...
കണ്ടില്ലേ നമ്മടെ മോന് എന്നും പനിയും ചുമയുമെല്ലാം....
നിങ്ങള് ഇങ്ങനെ ഏത് നേരത്തും ഈ പുക വിട്ടോണ്ടിരുന്നാല്‍ ഇത് മുറിക്കത്ത് കെട്ടിക്കിടക്കും.... മുറി തുറന്നിട്ടാല്‍ പിന്നെ ഏസി തണുക്കില്ലാ...
“നിങ്ങള്‍ക്ക് നമ്മുടെ പൊന്നോമന മകനാ വലുത്, അതോ പുകവലിയും മദ്യപാനവുമാണോ?“
ഈ ചോദ്യം എന്നെ കുറച്ചിരുത്തി ചിന്തിപ്പിച്ചു...
പിറ്റേ ദിവസം പുലര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പുകവലിയും, താമസിയാതെ മദ്യപാനവും നിര്‍ത്തി.... ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് പുകവലി എനിക്കെങ്ങനെ നിര്‍ത്താനായി എന്ന് ഒരു അത്ഭുതം തന്നെ ആയിരുന്നു.
ഞാന്‍ പുകവലി നിര്‍ത്തിയിട്ട് ഇപ്പോള്‍ 30 കൊല്ലമായി... മദ്യപാനം വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ.... എല്ലാം എല്ലാരും പെട്ടെന്നങ്ങ് നിര്‍ത്തിയാല്‍ അത് കൊണ്ട് ജീവിക്കുന്ന കുറേ കുടുബങ്ങളുണ്ടല്ലോ... അവര്‍ പട്ടിണിയാവില്ലേ....
അങ്ങിനെ ഞാന്‍ ബാലേട്ടന്റെ കൂടെ വെടിപറയാന്‍ കൂടി.... അവര്‍ ഇടക്ക് സ്റ്റൂളിന്റെ അടിയില്‍ വെച്ചിരിക്കുന്ന കുപ്പിയിലെ ദ്രാവകം ചിരട്ടയിലേക്ക് ഒഴിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... പിന്നെ ബീഡിയും.....
അവര്‍ എനിക്കും ഓഫര്‍ ചെയ്തു....
ഞാന്‍ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞു....
അവര്‍ക്കത് രസിച്ചില്ല....
ക്ഷുഭിതനായ ബാലേട്ടന്‍.........
എടാ ശീമോനെ ഈ ഉണ്ണീനെ നമ്മള്‍ടെ കൂട്ടത്തീ കൂട്ടാന്‍ പറ്റില്ലാ... ഇവനെന്ത് പേര്‍ഷ്യാക്കരനാ........... കള്ളു കുടിക്കില്ലാ.... ബീഡി വലിക്കില്ലാ.... പിന്നെ എന്നെക്കൊണ്ട് പറയിക്കണാ.....
ഒന്നുമടിക്കാത്ത ഒരു കോന്തന്‍!!!
ഇതെല്ലാം കേട്ട് എനിക്ക് വേദനയായി.. ബാലേട്ടനല്ലേ.... ബാലേട്ടന്‍ എന്ത് വേണമെങ്കിലും പറഞ്ഞോട്ടെ...
സ്നേഹം കൊണ്ടല്ലേ.....
എന്റെ ബാലേട്ടന്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗലോകത്തില്‍ വിഹരിക്കുകയാകും ഇപ്പോള്‍... എന്റെ അനുജന്‍ ശ്രീരാമന് ഒരു ജീവിതമാര്‍ഗ്ഗം ഉണ്ടാക്കിയത് ബാലേട്ടനാണ്. പരേതനായ ശ്രീ. അരവിന്ദനുമായുള്ള സംസര്‍ഗ്ഗമാണ് എന്റെ അനുജന് സിനിമാലോകത്തിലേക്കുള്ള കാല്‍ വെപ്പിന് തുടക്കം കുറിക്കാനായത്...
എന്റെ ബാലേട്ടാ‍....... ഈ ഉണ്ണിക്ക് ബാലേട്ടനെ ഒരിക്കലും മറക്കാനാവില്ല....
എന്റെ ബാലേട്ടന്‍ എന്നും എന്റെ ഹൃദയത്തിലുണ്ട്....


[ഒരു പാടെഴുതാനുണ്ട് ബാക്കി.. തല്‍ക്കാലം ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കട്ടെ... വായനക്കാരുടെ പ്രതികരണം പോലെ തുടരാം]
കുറച്ച് ഫോട്ടോസ് കൂടി ചേര്‍ക്കാനുണ്ട്.. താമസിയാതെ ചേര്‍ക്കാം...

PROBUS CLUB OF TRICHUR

ഇന്നെലെ [04-02-2009] ഞങ്ങളുടെ ക്ലബ്ബിന്റെ മാസം തോറുമുള്ള മീറ്റിങ്ങ് ആയിരുന്നു..
എന്താണീ പ്രോബസ് ക്ലബ്ബ് എന്നു വെച്ചാല്‍ അറിയുമോ?
വയസ്സന്മാരുടെ ഒരു കൂട്ടായ്മ. PROFESSIONALS & BUSINESS MEN.
55 വയസ്സിന് മേലെയുള്ള വയസ്സായവര്‍ക്ക് മാത്രം മെംബര്‍ഷിപ്പ്... അവരുടെ ഭാര്യമാരുടെ വയസ്സ് പ്രശ്നമല്ല്. എല്ലാ മാസത്തിന്റെയും ആദ്യത്തെ ബുധനാഴ്ച തൃശ്ശൂരിലെ ഹോട്ടല്‍ പേള്‍ റിജന്‍സിയില്‍ വെച്ച് കൂടും..
ഞാന്‍ എക്സിക്യുട്ടിവ് കമ്മറ്റിയിലെ അംഗം കൂടിയാണ്.
പ്രസിദ്ധരാ‍യ പല ഡോക്ടര്‍മാരും, മറ്റുപലരും ഇതില്‍ മെംബര്‍മാരാണ്.

എന്നെ ഇവിടെ ചേര്‍ത്തത് തൃശ്ശൂരിലെ എലൈറ്റ് മിഷന്‍ ആശുപതിയുടെ മേനേജിങ്ങ് പാര്‍ട്ടണറും, ENT സ്പെഷലിസ്റ്റും മായ Dr. K. C. Prakashan ആണ്.
ഇവിടെ അതെ ഹോസ്പറ്റലിലെ ഡോ. മയൂരനാഥന്‍, ദയ ഹോസ്പറ്റലിലെ ഡോ. പോള്‍ കല്ലൂക്കാരന്‍ തുടങ്ങിയ അനേകം ഡോക്ടര്‍മാരും, സമൂഹത്തിലെ ഉന്നത വ്യക്തികളും, പിന്നെ എന്നെ പോലെ ഒന്നുമല്ലാത്ത ഞാനും. തല ‍നെരച്ചവരാണെല്ലാരും. അതില്‍ ഞാനും പെടും....
എല്ലാ മാസത്തിലുമുള്ള മീറ്റിങ്ങിന് ഒരു ഗസ്റ്റ് സ്പീക്കറെ വിളിക്കാറുണ്ട്.. ഇന്നെലെത്തെ അതിഥി കേരള അഗ്രികള്‍ച്ചറല്‍ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ, ഹോര്‍ട്ടി കള്‍ച്ചര്‍ വിഭാഗത്തിലെ ഡോ. രാജീവന്‍ ആയിരുന്നു...
പൂന്തോട്ടത്തെ പറ്റിയായിരുന്നു മുഖ്യ പ്രഭാഷണം... അതിനാല്‍ മേക്സിമം വനിതകള്‍ പങ്കെടുത്തിരുന്നു... എന്റെ അടുത്ത് സുഹൃത്തായ ഡോ പ്രകാശന്റെ ഭാര്യയായ ശ്യാമയും, അവരുടെ മകള്‍ മേഖനയും, പിന്നെ വേറെ ഒരു ലയണ്‍ സുഹൃത്തായ രവിപ്രസാദിന്റെ ഭാര്യ പ്രേമയും മറ്റും എത്തിയിരുന്നു.. എന്റെ സഹധര്‍മ്മിണി ബീനാമ്മ [ബീന ജയപ്രകാശ്] വന്നിരുന്നില്ല...

എല്ലവരുടേയും ബര്‍ത്ത് ഡേയും, വെഡ്ഡിങ്ങ് ആനിവേഴ്സറിയും ആ‍ഘോഷിക്കുന്ന പതിവുണ്ട് ഈ ക്ലബ്ബില്‍...
ഞാനായിരുന്നു ആദ്യത്തെ ബര്‍ത്ത് ഡേ ബേബി...
ക്ലബ്ബ് പ്രസിഡണ്ട് ഡോ കല്ലൂക്കാരന്‍ ആളുകളെ ക്ഷണിച്ച് തുടങ്ങി...
ലെറ്റ് മി ഇന്‍ വൈറ്റ് ദി ഫസ്റ്റ് ബര്‍ത്ത് ഡേ ബേബി മിസ്റ്റര്‍ ജെ പി വെട്ടിയാട്ടില്‍..
ഒറ്റ്ക്ക് ഡയസ്സിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന എന്നെ മറ്റു പന്തിമാര്‍ ഉറ്റുനോക്കി... ഇയാളുടെ വാലിനെ കാണുന്നില്ലല്ലോ...
പ്രസിഡണ്ട് പറഞ്ഞു, ഭാര്യമാരില്ലാതെ വരുന്ന ഭര്‍ത്താക്കന്മാരെ അടുത്ത് യോഗത്തിനെ ഫൈന്‍ അടിക്കുമെന്ന്...
ഡിസ്കോ ഡാന്‍സ് ആയിരുന്നെങ്കില്‍ ഭാര്യമാരെ വാടക്ക് കിട്ടുമായിരുന്നു.. ഇവിടെ ഇത് നടപ്പിലാക്കാന്‍ പ്രയാസമാണല്ലോ ഭഗവാനെ.. അടുത്ത മാസത്തെ മീറ്റിങ്ങിന് ബീനാമ്മയെ എങ്ങിനെയെങ്കിലും പൊക്കണം.. അല്ലെങ്കീ കാര്യം പോക്കാണെയ് !!!!!
ഞാന്‍ മൊത്തം 13 ക്ലബ്ബുകളില്‍ മെംബറാ... അതില്‍ ഇതിലും ലയണ്‍സ് ക്ലബ്ബിലും മാത്രമെ ഭാര്യമാര്‍ വന്നിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ശ്രദ്ധിക്കാറുള്ളൂ...
എന്ത് കൊണ്ട് എറ്റ്നെ പ്രിയതമ ചില ക്ലബ്ബുകളില്‍ വരുന്നില്ലാ എന്ന് പിന്നീട് പറയാം...
ഈ ക്ലബ്ബിന്റെ ഒരു പ്രത്യേകത കൃത്യം സമയത്ത് തുടങ്ങും.. ഭക്ഷണവും കഴിച്ച് രാത്രി പത്ത് മണിയോടെ വീട്ടിലെത്താം... ഏഴുമണിക്ക് തുടങ്ങും..
ചില മെംബേഴ്സ് അവരുടെ പിറന്നാളും, വിവാഹ വാര്‍ഷികവും ഇവിടെ ആഘോഷിക്കാറുണ്ട്.. അങ്ങിനെ വരുമ്പോള്‍ അന്നത്തെ മുഴുവന്‍ ചിലവും അവര്‍ വഹിക്കും.. അങ്ങിനെയുള്ള അവസ്ഥയില്‍ ചിലര്‍ മുന്തിയ ഇനം മദ്യം കൊണ്ട് വരാറുണ്ട്... പിന്നെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക് വീഞ്ഞും.....

ഇന്നെലെ ക്ലബ്ബിന്റെ വക ചിലവു തന്നെയായിരുന്നു... വിഭവങ്ങള്‍ സാധാരണ ക്ലബ്ബ് സെക്രട്ടറിയാണ് ഓര്‍ഡര്‍ നല്‍കുക...
ചപ്പാത്തി, നാന്‍, ആലു മട്ടര്‍, ചിക്കന്‍ കറി, ചോറ്, ഡാല്‍ ഫ്രൈ, ചീര ഫ്രൈ, തൈര്, പപ്പടം, അച്ചാര്‍, ഗ്രീന്‍ സലാഡ് അവസാനം നല്ല ഡസര്‍ട്ട്... ഐസ് ക്രീം മുതലായവ...
മദ്യപന്മാര്‍ക്ക് ചവക്കാന്‍ ഡീപ്പ് ഫ്രൈഡ് ബീഫ്, പീനട്ട് മസാല, സ്പൈസി പാപ്പട് മുതലായവയും.....
ഞാന്‍ അവരുടെ കൂടെ മദ്യപിക്കാറില്ല... എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് വലിച്ച് അകത്താക്കുന്ന സ്വഭാവം ഇല്ല....
രുചിച്ച് കഴിക്കുന്നതാണെന്റെ സ്വഭാവം... എന്നെ പോലെ രുചിച്ചോണ്ട് നിന്നാല്‍ ആളുകള്‍ ഭക്ഷണവും കഴിച്ചോണ്ട് മീറ്റിങ്ങ് റൂം പൂട്ടി പോകുന്നതറിയില്ല...
എലൈറ്റ്, ജോയ്സ് പോലുള്ള ഹോട്ടലുകളില്‍ ചിലപ്പോള്‍ മീറ്റിങ്ങ് നടത്താറുണ്ട്... അപ്പോള്‍ ഈ ഞാനെന്ന ഓള്‍ഡ് മേന്‍ 5 മണിക്ക് തന്നെ വേദിയിലെത്തും... അവിടെയുള്ള എക്സിക്യുട്ടിവ് ബാറില്‍ സ്ഥലം പിടിക്കും... സാധാരണ ബാര്‍ കൌണ്ടറിലാണ് ഞാനെന്ന് ഒറ്റയാന്‍ ഇരിക്കുക... അവിടങ്ങളിലെ ബാര്‍മേന്മാര്‍ക്ക് എന്നെ സുപരിചിതം....
എന്റെ പ്രധാന പാനീയം ഫോസ്റ്റര്‍ ബീറാണ്.... ഏഴരമണിയാകുമ്പോഴെക്കും ഞാന്‍ രണ്ട് ബീയറും, ഒരു മസാല ഓമ്ലെറ്റും, ഒരു പീനട്ട് മസാലയും അകത്താക്കും... കൃത്യം ഏഴരക്ക് ഞാന്‍ മീറ്റിങ്ങ് ഹാളില്‍ റെഡി...
പിന്നെ ഒരു മണിക്കൂര്‍ ലെക്ചറും കേട്ടാല്‍ അടിപൊളി ഭക്ഷണം.... വീട്ടില്‍ വന്നാല്‍ തണുത്ത വെള്ളത്തില്‍ കുളിച്ച് കിടന്നാല്‍ പിന്നെ പിറ്റേ ദിവസം ആറിനെ തല പൊക്കൂ.....

വരുന്നോ ഞങ്ങളുടെ ക്ലബ്ബിലേക്ക്........... 55 കഴിഞ്ഞവര്‍ക്ക് സ്വാഗതം.... കൂടേ കിളവിമാരെയും കൂട്ടണേയ് !!!!!!

[കുറച്ചും കൂടി ഫോട്ടൊസ് ഇടാം.. അത് വീട്ടിലെ കമ്പ്യൂട്ടറിലാണ്.. അപ്പോഴെക്കും തിരക്കുള്ളവര്‍ക്ക് ഇത് വായിക്കാം.. കമന്റിടാതെ ആരും പോകല്ലെ!!]

ഒരു ഇല ചോറ് എവിടെ നിന്ന് കിട്ടും?

ഓരോരുത്തര്‍ക്ക് ഓരോന്ന് വിധിച്ചിട്ടിട്ടുണ്ടെന്നല്ലേ പഴമൊഴി... അല്ലെങ്കില്‍ തലേലെഴുത്ത്.....
ഇന്ന് ബീനാമ്മയുടെ അമ്മാമന്റെ [അന്തരിച്ച മുന്‍ എസ് എന്‍ ഡി പി ജനറല്‍ സെക്രട്ടറി ശ്രീ. എ എസ് പ്രതാപ് സിങ്ങ്] ചരമ വാര്‍ഷികമായിരുന്നു.. ഏഴാമത്തെതാണെന്നാണ് എന്റെ ഓര്‍മ്മ.
കാലത്ത് SN SCHOOL ല്‍ അനുസ്മരണ സമ്മേളനവും ചായ സല്‍ക്കാരവും.. ബീനാമ്മ എന്നോട് ചോദിച്ചു വരുന്നില്ലേ എന്ന്.. സദ്യയൊന്നും ഇല്ലല്ലോ
സദ്യയില്ല......
എന്നാ നീ പോയിട്ട് വാ............
എന്നെ അവിടെ വരെ ഒന്ന് വിട്ടു തന്നുകൂടെ.......
ഇവിടെ മക്കള് രണ്ടാളും ഉണ്ട്.... നീ അവരെ ആരെങ്കിലും കൂട്ടിന് വിളിച്ചോ....
ഹൂം....... ഈ മനുഷ്യനെക്കൊണ്ട് ഒരു ഗുണോം ഇല്ലാ....
അങ്ങിനെ അവള്‍ ആരെയും ആശ്രയിക്കാതെ ഓട്ടോ പിടിച്ച് പോയി... എനിക്ക് ചോറ് ഉണ്ടാക്കി വെക്കാന്‍ മറന്നില്ല... കറിയൊന്നും കണ്ടില്ല...
മക്കള്‍ വന്നാല്‍ എന്റെ കാര്യം പോക്കാ.... ഞാന്‍ മിക്കതും സസ്യഭുക്കാണ്.. അവര്‍ വരുമ്പോള്‍ മീനും, ഇറച്ചിയും മാത്രം... എനിക്ക് ഒരു മോര് കാച്ചിയതുണ്ടാകും....
ഞാന്‍ കാലത്ത് അച്ചന്‍ തേവരെ കണ്ടു തൊഴുതു.. മുണ്ട് ഉടുത്തു.. കാറില്‍ ഒരു ജോഡി വസ്ത്രങ്ങളും, അത്യാവശ്യം സാധങ്ങളും വെച്ചു.... തറവാട്ടിലേക്ക് വിടാം എന്ന് കരുതി... അവിടെയാണെങ്കില്‍ ഭക്ഷണത്തിന് പഞ്ഞമില്ല....ഗീതയോട് ഗ്രാമത്തില്‍ എത്തുന്നതിന് മുന്‍പ് ഫോണില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ മതി....
ഗീതേ......
എന്താ ഏട്ടാ...........
ഞാന്‍ ആ വഴിക്ക് വര്ണ്ണ്ട് ട്ടോ?.......... ചിലപ്പോള്‍ നാളെയെ മടങ്ങൂ.........
ശരി ഏട്ടാ ഞാന്‍ ഇവിടുണ്ട്....... എപ്പോ വേണമെങ്കിലും എത്തിക്കോളൂ....
സ്വന്തം പെണ്ണിന് ഓളുടെ കെട്ടിയോനെ നോക്കാന്‍ നേരമില്ല...
അനുജന് ഒരു നല്ല അണ്ടര്‍സ്റ്റാന്‍ഡിങ്ങ് പെണ്ണുള്ളതിനാല്‍ ഇടക്ക് അവിടെ പോയി നില്‍ക്കാം.. പിന്നെ സ്റ്റാന്‍ഡ് ബൈ ആയിട്ട് അനുജന്റ മകന്‍ കിട്ടനും ഉണ്ടാകും...
എപ്പോഴും വലിയച്ചന്റെ ക്ഷേമം അന്വേഷിച്ചുംകൊണ്ടിരിക്കും അവന്‍... ഇടക്കിടക്ക് വല്യച്ചാ എന്താ വേണ്ടെ എന്ന് ചോദിക്കും... പിന്നെ അവിടെത്തെ മെംബറെപോലെയുള്ള ഒരു പെണ്‍കുട്ടി “ശുഭ” യുണ്ടവിടെ... മൊത്തത്തില്‍ നല്ല അന്ത:രീക്ഷം....
++
അംബലത്തില്‍ പോയി തൊഴുതു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അമ്മുകുട്ടി ഫോണില്‍ വിളിച്ച് ഒരു മണിക്കൂര്‍ എന്നെ സ്നേഹം കൊണ്ട് വധിച്ചു... അത് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ കാലിലെ വിരലുകള്‍ക്ക് കോച്ചല്‍ അനുഭവപ്പെട്ടു...
ഇടക്കത് വരാറ്ണ്ട്.. അങ്ങിനെ വന്നാല്‍ ഡ്രൈവ് ചെയ്യാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാ... വണ്ടിയില്‍ കയറി ഒരു വിധം സെക്കന്റ് ഗീയറില്‍ തന്നെ അരകിലോമീറ്ററിലുള്ള വീട്ടിലെത്തി.. ക്ലച്ച് അമര്‍ത്താന്‍ കൂടി വയ്യാത്ത പോലെ...
ഞാന്‍ എന്റെ ഓണ്‍ലൈന്‍ ഡോക്ടറായ രേഖയെ വിളിച്ചു...
രേഖ കുറച്ച് നാളായി തൃശ്ശൂര്‍ മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലാണ്... ഡ്യൂട്ടി സമയത്ത് ഒരിക്കലും പേര്‍സണല്‍ ഫോണ്‍ എടുക്കില്ല... എനിക്കാണെങ്കില്‍ പെട്ടെന്ന് വൈദ്യസഹായം വേണം.. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ മോനും, മോളും എല്ലാം പുറത്ത് പോയിരുന്നു....
മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ കുറേ ഡോക്ടര്‍മാരുടെ നമ്പറുകളുണ്ട്... ഞായറാശ്ചയായതിന്നാല്‍ ആരെയും കിട്ടിയില്ല...
അങ്ങിനെ വല്ലപ്പോഴും ഞാന്‍ വിളിക്കുന്ന, ഞാന്‍ ഗള്‍ഫില്‍ വെച്ച് ചെറുപ്പത്തില്‍ എടുത്ത് താലോലിച്ചിട്ടുള്ള മീവലിനെ വിളിച്ചു.. മീവല്‍ കോഴിക്കോട്ട് ബേബി മെമ്മൊറിയലിലോ മറ്റോ ആണ് പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യുന്നത്...
എന്റെ വിളി കേട്ടപ്പോ‍ള്‍ അവള്‍ക്ക് വലിയ സന്തോഷമായി....
എന്നോട് EVION കഴിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു കുറച്ച് കാലം.. പിന്നെ ഇടക്കിടക്ക് ഷെല്‍കാല്‍ക്ക് 500 ഉം....
വീട്ടിന് ചുറ്റും ആശുപത്രികളും, മരുന്ന് കടകളുമാണ്.... ഉടന്‍ ഓഫീസില്‍ വിവരം അറിയിച്ച അവിടെനിന്ന് ഒരു കേമറാ മേനെക്കൊണ്ട് മരുന്ന് വാങ്ങിച്ച് കഴിച്ചു.
അങ്ങിനെ തറവാട്ടിലെക്കുള്ള പോക്കും അങ്കലാപ്പിലായി...
ബസ്സിന് പോകാനാണെങ്കില്‍ എളുപ്പമല്ല... കുന്നംകുളത്ത് നിന്ന് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് എപ്പോഴും വണ്ടിയില്ല.. തന്നെയുമല്ല പിറ്റെ ദിവസം തിരിച്ച് വരുന്ന കാര്യമൊന്നും ശരിയാകില്ല...
ഉച്ചയാകും വരെ വീട്ടില്‍ തന്നെ കഴിച്ചുകൂട്ടി....
ഉച്ചക്ക് ഭക്ഷണം എവിടുന്ന് കിട്ടും.. ഹോട്ടല്‍ ഭക്ഷണം എനിക്ക് വലിയ ഇഷ്ടമല്ല... പോരാത്തതിന് ഇന്നെലെ ആശുപതീല് പോയപ്പോ ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു കൊളസ്റ്റ്രോള്‍ അല്പം കൂടുതലുണ്ട്.. മരുന്നൊന്നും വേണ്ട.. ഡയറ്റ് ചെയ്താല്‍ മതിയെന്ന്...
അപ്പോ ഏതെങ്കിലും വീട്ടീന്ന് എന്തെങ്കിലും സിമ്പിള്‍ ഫുഡ് ആഹരിക്കാന്‍ കിട്ടണം... സദ്യയായാലും വിരോധമില്ല.... ആവശ്യമുള്ളത് കഴിച്ചാല്‍ മതിയല്ലോ>?....
++
ഉച്ചയാകുമ്പോഴെക്കും കാലിലെ അസുഖത്തിന് തെല്ലൊരു ശമനം കിട്ടി...
അയ്യന്തോളില്‍ പോയാല്‍ മണിചേച്ചിയുടെ വീട്ടീന്ന് ആഹാരം കിട്ടും.. പക്ഷെ അവിടം വരെ വണ്ടിയോടിക്കാന്‍ വയ്യ... ബസ്സാണെങ്കില്‍ കളക്ടറെറ്റ് ഗ്രൌണ്ട് വരെയേ കിട്ടുകയുള്ളൂ...........
വിശപ്പ് തുടങ്ങിയല്ലോ എന്റെ തേവരേ...........
നടക്കാനും വയ്യ, വണ്ടി ഓടിക്കാനും വയ്യ....
വീട്ടില്‍ വല്ലപ്പോഴും ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു സ്കൂട്ടര്‍ ഉണ്ട്.. കൈനറ്റിക്ക്... അതാണെങ്കില്‍ കാലിന്റെ സഹായമില്ലാതെ ഓടിക്കാം... അത് പൊടി തട്ടി ഞാന്‍ സവാരി ആരംഭിച്ചു....
മെയിന്‍ റോട്ടിലെത്തിയപ്പോ അവിടെ നിന്ന് വിചാരിച്ചു... എങ്ങോട്ട് തിരിയണം...
ഇടത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞാല്‍ മെട്രൊ ഹോസ്പറ്റലിലെ കേന്റീനില്‍ നിന്ന് കഴിക്കാം... പക്ഷെ അവിടെ നഴ്സിങ്ങിന് പഠിക്കുന്ന കുട്ട്യോളുടെ തിരക്കായിരിക്കും...
പിന്നെ അടുത്തുള്ള ശ്രീനിവാസ് ഹോട്ടല്‍ അടച്ച് കിടക്കുന്നു... പിന്നെയുള്ളത് വിനോദിന്റെ ഹോട്ടലാ... അവിടെ പച്ചക്കറി ആഹാരം കുറവാ....
പിന്നെ ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ പോയാല്‍ എലൈറ്റ് മിഷന്‍ ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഇന്ത്യന്‍ കോഫി ഹൌസില്‍ നല്ല പൂരി മസാല കിട്ടും...
അപ്പോ അങ്ങോട്ട് വിടാന്‍ വിചാരിച്ചു....
പെട്ടെന്നാണ് ഓര്‍ത്തത് ഇന്നെലെ ഡോക്ടര്‍ വേണു ചന്ദ്രന്‍ പറഞ്ഞത്... കൊഴുപ്പുള്ളതും, വറുത്തതുമായ ഭക്ഷണങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കണം....
സമയം രണ്ടിനോടത്ത് തുടങ്ങി....
എങ്ങോട്ട് പോകണം...വിശപ്പ് സഹിക്ക വയ്യാതെയായി...
വയറ്റില്‍ അലോപ്പതി മരുന്നുകള്‍ കിടന്ന് ഇളകി മറിയുന്നു....
എന്തെങ്കിലും ഉടന്‍ കഴിച്ചില്ലെങ്കില്‍ കുഴഞ്ഞുവിഴും....
തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് തന്നെ പോയി ബീനാമ്മ വെച്ച് ചോറും അല്പം തൈരും കൂട്ടി കഴിച്ചാലോ..........
അതിന് തൈര് കഴിക്കാനാകുമോ....
അത് നേര്‍പ്പിച്ച് മോരാക്കുവാനൊന്നും എളുപ്പമല്ല....
അപ്പോള്‍ വലത്തോട്ട് വണ്ടി വിടാം...
ആ വഴിയില്‍ ചെട്ടിയങ്ങാടി കഴിഞ്ഞാല്‍ റെയില്‍ വേ സ്റ്റേഷന്‍ റോട്ടില്‍ സഫയര്‍ ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് തലശ്ശേരി സ്റ്റൈല്‍ മീന്‍ കറിയും ചൊറും കഴിക്കാന്‍... എനിക്കാണെങ്കില്‍ തലശ്ശേരി മീങ്കറി വലിയ ഇഷ്ടമാണ് താനും...
ഞാന്‍ ചിലപ്പോള്‍ പറയും അയലത്തെ തലശ്ശേരിക്കാരി രാജിയുടെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് മീങ്കറി വാങ്ങാന്‍... അത് പറഞ്ഞാലവള്‍ക്ക് കലി കയറും...
ഞാന്‍ ഉണ്ടാക്കി തരുന്ന മീന്‍ കറി കഴിച്ചാല്‍ മതിയെന്ന്...
അവള്‍ക്ക് ആ സ്റ്റൈല്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ അറിയില്ലെങ്കില്‍ അവളെന്തിന് ചാടണം...
അല്ലെങ്കിലും ചില പെണ്ണുങ്ങളിങ്ങനെയാ.....
എന്റെ ശകടം സഫയര്‍ ഹോട്ടലിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു.....
പഷെ കൊക്കാല കവലയിലെത്തിയപ്പോഴെക്കും എന്റെ സ്കൂട്ടര്‍ ചത്തു...
പൊള്ളുന്ന ചൂടും....
ഇനി ചെട്ടിയങ്ങാടി വരെ നടക്കുക തന്നെ....
യോഗമല്ലെ.... അനുഭവിക്ക തന്നെ....
റോട്ടില്‍ നിന്ന് ഒരു കടലാസ്സ് കഷണമെടുത്ത് അതില്‍ അഡ്രസ്സ് എഴുതി വെച്ചു... എവിടെയെങ്കിലും വീണു കിടന്നാല്‍ പിള്ളേരെ വിവരം അറിയിക്കുമല്ലോ പോലീസുകാര്‍.......
നട്ടുച്ച നേരത്ത് കൊക്കാല കവലയില്‍ ഓട്ടൊയുമില്ല... ബസ്സുമില്ല....
ഞാന്‍ നടന്ന് നീങ്ങി....
അപ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത്............ വെളിയന്നൂര്‍ ഭഗവതി ക്ഷേത്രത്തിലൊരു ആള്‍ക്കൂട്ടം......
അവിടെ വേലയും മറ്റും കഴിഞ്ഞതാണല്ലോ.... പിന്നെന്താ ഇത്ര ആളുകള്‍.........
ഏതായാലും ക്ഷേത്രത്തിന്നുള്ളിലേക്ക് എത്തി നോക്കി
+++
അവിടെയിരിക്കുന്ന ബോര്‍ഡ് എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടു.... “പ്രതിഷ്ടാദിനം” പ്രത്യേക പൂജകളും, അന്നദാനവും, വൈകിട്ട് കേളികൊട്ടും, തായമ്പകയും........
വളരെ സന്തോഷമായി.........
വേഗം തന്നെ അംബലത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു........
‘എന്താ ജെപി സാറെ ഇത്ര വൈകിയത്..... ക്ഷേത്രത്തിലെ ജീവനക്കാരും, കഴകം മുതലായവരും എന്നെ സമീപിച്ചു”
എടോ നാരായണന്‍ കുട്ടീ‍...... നമ്മുടെ എല്ലാ പരിപാടികളും ടിവി യില്‍ കാണിക്കുന്ന സാറാ........
സദ്യ അവസാ‍ന പന്തിയിലായിരുന്നു...
ഒരാള്‍ എന്നെ ഹോളില്‍ കൊണ്ടിരുത്തി....
കഴിക്കാന്‍ പാടില്ലാത്ത പലതും ഉണ്ടാ‍യിരുന്നെങ്കിലും, പപ്പടമൊഴിച്ച് എല്ലാം കഴിച്ചു... അല്പം പായസവും സേവിച്ചു....
അതിന് ശേഷം അല്പം ചോറും തൈരും കൂട്ടി കഴിച്ചു....
മനസ്സില്‍ സ്വപ്നം കണ്ട ഒരു ഇല ചോറ് വെളിയന്നൂര്‍ ഭഗവതി തന്നെ എനിക്ക് തന്നു...
ഭക്ഷണം കിട്ടുന്നത് വരെ കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചെങ്കിലും ഇഷ്ടകാര്യം സാധിച്ചുവെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ....
അമ്പലത്തിലെ കാര്യക്കാരന്‍ എന്നെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ട് വിടാന്‍ പിള്ളേരോട്
ആജ്ഞാപിച്ചു......
പിന്നില്‍ നിന്ന് ഒരു ഭക്ത രംഗത്ത് വന്നു...
“കുട്ടേട്ടാ ജെ പി സാറിനെ ഞാന്‍ കൊണ്ട് വിട്ടോളാം....”
ശരി സുമിത്രക്കുട്ടീ........
സാറിന്റെ കൈ പിടിച്ചോളണം.... റോഡ് ടാറിങ്ങ് കഴിഞ്ഞ് സ്ലാബുകളൊന്നും ശരിക്ക് വിരിച്ചിട്ടില്ല....
സുമിത്രക്കുട്ടിയുടെ വീട് അംബലത്തിന് തൊട്ടാ........
ജെ പി സാറിനെ കണ്ടിട്ടെത്ര നാളായി... എന്റെ വീട്ടില്‍ വിശ്രമിച്ചിട്ട് പോയാല്‍ മതിയില്ലേ?......
വേണ്ട മോളെ....... എനിക്ക് ശരീര സുഖം പോരാ...വീട്ടില്‍ പോയി ഒന്ന് കിടക്കണം....
‘സുമിത്രക്കുട്ടിയേ പണ്ട് ഞാന്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ബേസിക്ക് പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്... ഞാനതൊക്കെ മറന്നു...”
മോളെ വീട്ടിലേക്ക് പിന്നെ വരാം......
ഞാനിപ്പോ പൊയ്കോട്ടെ...........
അങ്ങിനെ സുമിത്രക്കുട്ടി എന്നെ വീട്ടില്‍ വിട്ടിട്ട്, ഞാന്‍ കിടന്നുവെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തിയ ശേഷമേ പോയുള്ളൂ.....
ക്ഷീണത്താല്‍ ഞാന്‍ 5 മണി വരെ ഉറങ്ങി.....
കുളിച്ച് ക്ഷേത്രത്തില്‍ പോയി.... അപ്പോഴെക്കും എന്റെ ആരോഗ്യം വീണ്ടെടുത്തിരുന്നു....
കേളികൊട്ടും, തായമ്പകയും ഒക്കെ ആസ്വദിച്ചു............ ഏഴര മണിയോടെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു...
സുമിത്രക്കുട്ടിയെ ഞാന്‍ അംബലത്തിലെല്ലാം അന്വേഷിച്ചുവെങ്കിലും കണ്ടില്ലാ....
കാര്യക്കാരനോട് ചോദിച്ചപ്പോള്‍, സുമിത്രക്കുട്ടിയെ ഇന്ന് കണ്ടതായി ഓര്‍ക്കുന്നില്ലാ എന്ന് പറഞ്ഞു....
അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കണ്ടതും, എന്നെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ട് വിട്ടതും ആരായിരുന്നു?
ഈ ചോദ്യം എന്നില്‍ അവശേഷിക്കുന്നു ഇപ്പോഴും....

+++ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു +++++++

ധനുമാസത്തിലെ തിരുവാതിരയും അംബലത്തിലെ കുട്ടികളും..

സ്ഥലം തൃശ്ശിവപേരൂര്‍, അച്ചന്‍ തേവര്‍ ശിവക്ഷേത്രം. 10-01-2009- ധനു 26 ശനി - തിരുവാതിര.
ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പ്രസിഡണ്ടാകാനുള്ള യോഗം ഉണ്ടായി. 2008-09 കാലഘട്ടത്തിലേക്ക്...
ആദ്യം എനിക്കീ തസ്തിക ഇഷ്ടമായെങ്കിലും പിന്നീട് വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു. എന്തെന്നാല്‍ പറ്റിയ അണികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..
പിന്നിട് ചില മേധാവികള്‍ എന്നില്‍ സമ്മര്‍ദ്ദം ചെലുത്തി... ഭഗവാന്റെ കാര്യമല്ലേ... പറ്റില്ലാ എന്ന് പറയരുത്...
അങ്ങിനെ സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു.
എല്ലാ കൊല്ലവും തിരുവാതിരക്ക് ചെറിയ തോതില്‍ ചില ആഘോഷങ്ങളൊക്കെ പതിവുണ്ട്..
ഞാനായിട്ട് ആ പതിവ് തെറ്റിക്കാമെന്ന് വെച്ചു......
അന്നേക്ക് അന്നദാനമുള്‍പ്പെടെ ഉള്ള പ്രത്യേക പരിപാടികള്‍.... തിരുവാതിര നോക്കുന്നവര്‍ക്ക്...... പുഴുക്കും, ഗോതമ്പ് പായസവും...
അല്ലാത്തവര്‍ക്ക് വിഭവസമൃതമായ സദ്യ....
പിന്നെ പ്രത്യേക പൂജകള്‍... ധനുമാസത്തെ തിരുവാതിരക്കാണ് വിശേഷം.
അവിവാഹിതര്‍ക്ക് മംഗല്യയോഗത്തിന്നായി/കന്യകമാരുടെ വിവാഹ തടസ്സം നീങ്ങുന്നതിന്നയുള്ള മംഗല്യപൂജയായിരുന്നു വിശേഷിച്ച്...
ധാരാളം ആളുകള്‍ സന്നിഹിതരായിരുന്നു...
വെച്ച ചോറെല്ലാം തീര്‍ന്നു.. വീണ്ടും വീണ്ടും വെച്ചു....
അങ്ങിനെ എനിക്ക് ഭക്ഷണം കിട്ടുമ്പോള്‍ 4 മണികഴിഞ്ഞിരുന്നു...
സാധാരണ ഒരു തിരുവാതിരക്കും എനിക്ക് ബീനാമ്മ ഉച്ചഭക്ഷണം കരുതാറില്ല.
അതിനാല്‍ എല്ലാവരും ഉണ്ട് കഴിയുന്നത് വരെ ഞാന്‍ കാത്ത് നിന്നു.
പിന്നെ ആതിഥേയനല്ലെ... കേറിയങ്ങ് ഇരിക്കാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ ആദ്യം...

അങ്ങിനെ വിശേഷാല്‍ തിരുവാതിര അടിപൊളിയായിരുന്നു.. നല്ല നടവരവും.. എല്ലാവര്‍ക്കും സന്തോഷമായി.>>>>>>>>>>>>>>>>>

ഇനി നമുക്കീ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കഥ പറയാം...>>>>>>>>>
എന്താ മോളെ ഇങ്ങനെ തുറിച്ച് നോക്കണേ?
ഒന്നൂലാ........
നെന്റെ പേരെന്താ.........
ഞാനെന്റെ പേര് ഇന്നാളും,പിന്നെ വേറെ ഒരു ദിവസവും ഒക്കെ പറഞ്ഞ് തന്നിട്ടില്ലേ.. പിന്നെന്താ എപ്പളും എപ്പളും ചോദിക്കണേ...
ഞാനത് മറന്ന് മോളെ....
ഞാന്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി പറയാം കേട്ടോ..........
എന്നാ പറാ.......
എന്റെ പേര് സാന്ദ്ര......
ഇത് മാപ്പിളമ്മാരുടെ പേരല്ലേ..............
ആരുടെയായാലെന്താ........ ഒരു പേര് മതിയല്ലോ.....
മിടുക്കീ..........
അല്ലാ നീയെപ്പളാ ഈ കണ്ണാടി വെച്ച് തുടങ്ങ്യെത്.....
അമ്മാമ്മയുടെതാണോ??
അല്ല്ല്ലാ........ എന്റെതെന്നെയാ............
അപ്പോ നെനക്ക് കണ്ണാടയില്ലെങ്കില് കണ്ണ് കാണില്ലേ....
കാണാം.......
അപ്പോ ഇത് ഊരി വെച്ച് കൂടെ?
ഈ അപ്പൂപ്പനൊന്നും അറിഞ്ഞുകൂട..........
മണ്ടനപ്പൂപ്പന്‍!!!!!
അപ്പൂപ്പനെ കളിയാക്കുകയാ അല്ലേ....
ഞാന്‍ തമാശക്ക് പറഞ്ഞതല്ലേ അപ്പൂപ്പാ............
ഹൂം......... നീ സദ്യയുണ്ണാന്‍ വരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പപ്പടം തരില്ലാ......
വേണ്ട.........
ഞാന്‍ നിനക്ക് സാമ്പാര്‍ തരില്ല......
സാമ്പാറില്ലെങ്കിലും ചോറുണ്ണാമല്ലോ....
എന്നാ ഞാന്‍ നിനക്ക് ചോറ് തരില്ലാ..........
നിക്ക് ചോറ് വേണ്ട......... പുഴുക്കും പായസവും ഉണ്ടല്ലോ???
നീയ് ആള് കൊള്ളാമല്ലോടീ...........

അപ്പോ നിനക്ക് ഇന്ന് സ്കൂളില്ലേ കുട്ട്യേ???
ഈ അപ്പൂപ്പനൊന്നും അറിയില്ലാ........
ഇന്ന് ശനിയാഴ്ചയല്ലേ അപ്പൂപ്പാ.........
ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെല്ലാം ഇന്ന് സ്കൂളുണ്ടല്ലോ...........
ഏയ് ഈ അപ്പൂപ്പന്‍ നൊണ പറയാ...........
നിന്റെ അമ്മ വന്നില്ലേ........
അമ്മയല്ലേ എന്റെ അടുത്ത് നിക്കണ്......
എവിടെ നിന്റെ അമ്മ...........
ദാ നിക്കണ്....... ഈ മഞ്ഞ കുപ്പായമിട്ട്....
ഞാന്‍ കണ്ടില്ലാ..........
അപ്പൂപ്പാ..............
എന്താ മോളേ..........
അപ്പൂപ്പന്റെ കണ്ണാടി മാറ്റാറായി..........
നിന്റെ ഒരു കൊച്ചനുജത്തി ഇല്ലേ..........
ഓള് വന്നില്ലേ.........
വന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ...........
എന്നിട്ടെവിടെ അവള്‍.........
ദാ ഞങ്ങടെ രണ്ടാളുടെയും ഇടയില് നിക്കണ്....
അതും ഈ അപ്പൂപ്പന്‍ കണ്ടില്ല..........
അപ്പൂപ്പന് വെശക്കണ് ണ്ടോ>>>???
ഹൂം......... ഉണ്ട്...........
ന്നാലേ......... ആ അടുപ്പിന്റെ അരീത്ത് പോയി നിന്നോ..........
ഹി........ഹി..........ഹ്ഹി...............ഹ്ഹ്ഹീ‍ീ‍ീ‍ീ‍ീ‍ീ‍ീ‍ീ‍ീ‍ീ‍ീ‍ീ‍ീ‍ീ
പാവം അപ്പൂപ്പനല്ലേ അമ്മേ............
ദേയ്..... മോളൂട്ടീ........ അപ്പൂപ്പനോടൊന്നും അങ്ങിനെ പറയരുതിട്ടോ>
ശരി അമ്മേ........ ഇനി പറയുകയില്ലാ..............
അപ്പൂപ്പാ...........
എന്താ മോളൂട്ടീ............
ഞാന്‍ ഇനി അങ്ങിനെയൊന്നും പറയുകയില്ലാട്ടോ........
ന്റെ വീട് ഇവിടെ അടുത്താ...........
ഞങ്ങടെ കൂടെ വന്നാല്‍ അപ്പൂപ്പന് ചായയും കഴിക്കാന്‍ പലഹാരവും തരാം....
അപ്പൂപ്പനിന്ന് പുറമെ നിന്ന് ഒന്നും കഴിക്കുകയില്ല...
ന്നാ ഞങ്ങള് പോട്ടെ അപ്പൂപ്പാ...........
അപ്പോ നിങ്ങള്ക്ക് സദ്യ ഉണ്ണണ്ടേ...........
അതിന്ന് അപ്പൂപ്പനെനിക്ക് പപ്പടവും, സാമ്പാറും ഒന്നും തരില്ലാ എന്നല്ലേ പറഞ്ഞേ...........
അതൊക്കെ അപ്പൂപ്പന്‍ വെറുതെ പറഞ്ഞതല്ലേ...........
വാ മക്കള് വാ....... അപ്പൂപ്പന്‍ ആദ്യത്തെ പന്തീല് ഇരുത്തിത്തരാം.......
‘അമ്മേം, മക്കളേം ആദ്യത്തെ പന്തീല് തന്നെ ഇരുത്തി... ഏടത്തിയും അനിയത്തിയും.. നിഷ്കളങ്കമായ മുഖവും, പുഞ്ചിരിയും.... അമ്പലത്തില്‍ വരുന്ന ഒരു കുട്ടിയെയും എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കാതെ ഞാന്‍ വിടാറില്ല... എല്ലാ കുട്ടികളും ഈ അപ്പൂപ്പന്റെ പേരക്കുട്ടികളാ......’
അപ്പൂപ്പാ....... നിക്കൊരു പപ്പടം കൂടിത്തരുമോ?
ടോ രാജീവേ..... ആ സാന്ദ്രകുട്ടിക്കൊരു പപ്പടം കൂടി കൊടുക്കൂ......
ഏയ് പപ്പടം രണ്ടാമത് വിളമ്പില്ല ജേപ്പിയേട്ടാ...........
അത് സാരമില്ല.........

ന്നാ മോളെ ഒരു പപ്പടം കൂടി........
ഇനി ചോദിക്കേണ്ടാട്ടോ....
കണ്ടില്ലേ രാജീവങ്കിള് പറേണത്.........
അമ്മേം മക്കളും ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് നോക്കി നിന്നൂ ആ അപ്പൂപ്പന്‍......
എന്നാ ഈ അപ്പൂപ്പനൊരു പേരക്കുട്ടിയുണ്ടാവുക.......ഓമനിക്കാനും, ഉമ്മവെക്കാനും, നുള്ളാനും, കടിക്കാനും.............




++ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു ++

ഉണ്ണ്യേട്ടാ‍ ന്റെ ഒരു ഫോട്ടോ പിടിച്ക് തര്വോ??

ഉണ്ണ്യേട്ടാ ന്റെ ഒരു ഫോട്ടൊ പിടിച്ച് തര്വോ?

ഞാന്‍ ഇന്നാള് പിടിച്ച് തന്നില്ലേ?

അത് കോമാളി ക്കോലത്തിലുള്ളതല്ലേ.

അതിനെന്താ ഇപ്പൊ കൊഴപ്പം...

ഈ ഉണ്ണ്യേട്ടനൊന്നും അറിയില്ല..

ആ ഫോട്ടോയിലെ എന്റെ മോന്തേമെ ചായമടിച്ചതല്ലായിരുന്നോ.

ചായമുണ്ടായി എന്ന് വെച്ച് നീ അല്ലാതാകുമോ?

നെന്റെ പേരെന്താ...

ന്റെ പേര് സെല്‍ജി

ദെന്തൂട്ട് പേരാടീ....

സര്‍ദാര്‍ജി പേരാണോ...

അതെന്താ ഉണ്ണ്യേട്ടാ സര്‍ദാര്‍ജീന്നുവെച്ചാ....

ഈ പെങ്കുട്ടിക്കൊന്നും അറീല്ല...

നെനക്ക്പ്പോ എന്താ വേണ്ടെ....

ന്റെ നല്ല മോന്തായമല്ലേ ഇപ്പോ..

ഒരു ഫോട്ടോ ട്ത്തായോ ഉണ്ണ്യേട്ടാ.....

ഇയ്യെന്താ എന്നെ ഉണ്ണ്യേട്ടാ എന്ന് വിളിക്കണ്...

അച്ചാച്ചാന്നാന്നെല്ലേ വിളിക്കേണ്ടത്...

അപ്പോ ഞങ്ങള് കിട്ടന്റെച്ചനെ ശീരാമേട്ടാന്നല്ലെ വിളിക്ക്ണ്..

ഉണ്ണ്യേട്ടന്‍ ശീരാമേട്ടന്റെ ഏട്ടനല്ലേ....

അതൊക്കെ ശരിയാ....

ഞങ്ങള് ഉണ്ണ്യേട്ടനെന്നേ വിളിക്കൂ...

ശരി, ന്നാ ശരിക്ക് നിക്ക്

ഫോട്ടോ എടുക്കാം...

രണ്ടുമൂന്നാള് ഇങ്ങിനെ നിന്നാല്‍ ഫോട്ടോയില്‍ കൊള്ളില്ല..

ന്നെ കൊള്ളുവോ ഉണ്ണ്യേട്ടാ...

ശരി... ശരി.... ശരിക്ക് നിക്ക്...

ആ എന്നെ നോക്ക്...

ചിരിക്ക്..........

ആ‍ാ ... ആ‍ാ...........

റെഡി...........

ക്ലിക്ക്.............................

ഈ കുട്ട്യോള്ക്ക് എന്നെ കണ്ടാലെപ്പോഴും ഫോട്ടോ ഫോട്ടോ എന്ന് പറഞ്ഞ് പിന്നലെ കൂടും...

അയലത്തെ കുട്ട്യോളാ....

പത്ത് പതിനാറെണ്ണമുണ്ട്...

മേലും തലേലുമൊക്കെ കേറി ഷര്‍ട്ടും മുണ്ടുമൊക്കെ നാശമാക്കും...

എന്നാലും നല്ല സ്നേഹമുള്ള കുട്ട്യോളാ....

ഇനി ഉണ്ണ്യേട്ടന്‍ നാളെ വരാം ട്ടോ........

ആ....... അപ്പോ മിഠായി കൊണ്ടോരണം ട്ടോ........

ആ ശരീ‍............

പിന്നെ ഫോട്ടൊപിടിച്ചതും കൊണ്ടരണം ട്ടോ...

അങ്ങിനെ ഞാന്‍ യാത്രയായി...

ഇനി അടുത്ത ശനിയാഴ്ച ഞാന്‍ വരുന്നതും ഓര്‍ത്തിരിക്കും ഈ കുട്ട്യോള്....

ഈ കുട്ട്യോളെ കാണാനും അവരോടൊത്ത് സല്ലപിക്കാനും എന്ത് ര‍സമാണെന്നോ.....

ന്റെ നാട്ടിന്‍ പുറത്തേക്ക് വരണോ> ?????????????????

മക്കളെ സൂക്ഷിച്ച് നടന്നോണം........

മക്കളെ സൂക്ഷിച്ച് നടന്നോണം.....

ഈ മുട്ടിപ്പാലത്തിലൂടെ അപ്പൂപ്പന് കണ്ണടച്ച് നടക്കാം.. ഏതായാലും പുഴ കടന്നല്ലോ... ഇനി വീണാലും കുഴപ്പമില്ല... ചെറിയ കൈതോടാ..... ഉടുപ്പ് നനയുമെന്നെ ഉള്ളൂ....

എന്നാലും വീഴാതെ നോക്കിക്കോളണമേ...

വീടെത്താറായല്ലോ... സമാധാനം.........

ഇനി കൈയില്‍ മീനില്ലാത്ത കാരണം ബീനാമ്മയുടെ വായിലിരിക്കുന്നത് കേക്കണം.

മക്കള് പറഞ്ഞോണം കേട്ടോ........ മീന്‍ വഞ്ചിയില്‍ നിന്ന് വെള്ളത്തീ പോയെന്ന്....

ശരിയപ്പൂപ്പാ.........

അപ്പോ രാത്രി ശാപ്പാടിന്നുള്ള മീനെവിടുന്ന് കിട്ടും അപ്പൂപ്പാ......

അതിന് വഴിയുണ്ട്....

ഒരു കൊച്ചു വഞ്ചി...... നമ്മുടെ തൊഴുത്തിന്റെ പുറകിലുണ്ട്........ അതെടുത്ത് നമുക്ക് അടിമയെ വിടാം........ അവന്‍ നല്ല കണമ്പിനെ പിടിച്ചോണ്ട് വരും...

എന്താ അപ്പൂപ്പാ ഈ കണമ്പെന്ന് വെച്ചാല്‍...........

അത് ഇപ്പൊ എന്ത്ന്ന് വെച്ചാ പറയാ.......

അതൊക്കെ ഒരു തരം മീനാ........... ഒരു പ്രത്യേകം രുചിയുള്ളവനാ ഈ കണമ്പ്...

പക്ഷെങ്കില് നോക്കി പിടിക്കേണ്ടി വരും........... ചന്ത കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കില്‍ എളുപ്പമായിരുന്നു...

ഏതായാലും അടിമ അതായേ വരുകയുള്ളൂ......

ബീനാമ്മ പ്രത്യേകം പറഞ്ഞേല്പിച്ചിരുന്നതാ... കണമ്പില്ലാതെ ഇങ്ങോട്ട് വരേണ്ടെന്ന്..........

അപ്പൂപ്പന് അമ്മാമ്മയെ പേടിയാണോ..........

ഏയ് പേടിയൊന്നുമില്ല...........

നമ്മുടെ അമ്മൂമ്മ ഒരു പൊട്ടിപ്പാവമല്ലേ മക്കളേ...........

ഏയ് പാവമൊന്നുമല്ല.........

ഞങ്ങളേയൊക്കെ നല്ല അടിവെച്ചുതരും...........

ചുമ്മാതങ്ങ് അടിക്കുകയോ?......

ഓളങ്ങിനെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല..........

കുട്ട്യോള് കുറുമ്പ് കാട്ടീട്ടല്ലേ..........

അപ്പൂപ്പന്‍ ഞങ്ങളെ നാളെ നീന്തല്‍ പഠിപ്പിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ........

ഓ അതിനെന്താ പ്രയാസം....

പക്ഷെ നിങ്ങള്‍ ചിടുങ്ങുകളെ മാത്രമെ ഇപ്പോ പറ്റുകയുള്ളൂ.........

അതെന്താ അപ്പൂപ്പാ അങ്ങിനെ........

ഈ വല്ല്ല്യേ കുട്ട്യോളെ എല്ലാരെയും കൂടി അപ്പൂപ്പന് നോക്കാന്‍ പറ്റുമോ.......

ആ അത് ശരിയാ............

‘അപ്പൂപ്പനും മക്കളും, കുട്ട്യോളും വീടെത്തി. നല്ല കാലത്തിന് ബീനാമ്മ ഉമ്മറത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല.’

[കുറച്ചും കൂടി എഴുതാനുണ്ട്... കുറച്ച് കഴിഞ്ഞെഴുതാമേ!!]

നീലാംബരിക്ക്

ഈ അപ്പൂപ്പനെക്കുറിച്ചൊരു കവിതയെഴുതിത്തരൂ....ഫെബ്രുവരി രണ്ടാ‍മത്തെ ദിവസത്തില്‍ പിറന്നാളിന്ന് ചിലരൊക്കെ വരുന്നുണ്ട്. അവര്‍ക്ക് കൊടുക്കാനാണ്.
മോളെയും ക്ഷണിക്കുന്നു.ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ തന്നിരുന്നു. റെയില്‍ വേ സ്റ്റഷനടുത്താ വീട്.
ഫോണ്‍ ചെയ്താല്‍ കൃത്യമായ വഴി പറഞ്ഞ് തരാം.ശരീരത്തെ കീറിമുറിക്കേണ്ട എന്തൊക്കെയോ ചികിത്സകള്‍ എന്നെ കാത്ത് കിടക്കുന്നു.
ഞാന്‍ ഫെബ്രുവരി രണ്ടാംതീയതിക്കുള്ളില്‍ മയ്യത്തായില്ലെങ്കില്‍ നേരില്‍ കാണാമെന്ന പ്രത്യാശയോടെ

കുറുമ്പിക്കുട്ടിയുടെ
ജെ പി അപ്പൂപ്പന്‍

new year of our lions club [ 2009 new year]

lions club of koorkkenchery - where i am an active

member could celebrate new year only on 9th jan 09.


all of us gathered at aquatic

club premises at mission quarters, trichur. c the above photo. miss. little keerthy was our youngest dancer of the evening. please c the couple. thatz our vice district governor lion t k kishore and his spouse lioness priya. ln kishore was the chief guest of the evening.
the man next to them with stripes shirt is lion somakumar who is our district ch airman for eye sight. he is a professionally qualified lawyer.
>> >>>
here comes lion denny N his spouse lioness keerthy denny. both are good singers. lion denny is a gold whole saler where keerthy is doing medical transcription. their baby's picture is shown at the top. she is a cute dancer.there were more singers. let me locate their foto s.>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

yes, here comes lion ajayan. he sings with his niece. unfortunately i dont remember her name. they also performed wonderful presentation.
lion ajayakumar is also a gold whole saler [ornaments made to order in bulk only] and i assume that he is the chief executive of jwellery manufacturers association @ trichur.
let me c if you cou ld grab some more photos from my system. >>>>>>>>>> yes, here comes jp who is controlling the show. he does master of ceremony with leo sivapriya. unfotunately i could not locate her foto. he only clicked my foto. karishma who sitting next to me did not want to pose and she was benting backwards. she too came into the net. leo karishma is a good singer, but this day she did not participate as she was not feeling well.
more photos to be added. but i really don't know how to layout the photos. all the photos are going on the top and it has to be dragged out to the bottom is really a messy job.
i wonder if any readers of this blog could help me and teach me.
what i experience from the blogging world, hardly people helps each other.
i am after one kaanthary to teach me how to insert an amplifier as i have to upload some audio clips. in fact those are "kavithas" of geetha, sreedevi, tejaswini and one "thaaraattu paattu" of vijayalakshmi. all these names are bloggers and one way my colleagues in blog world.
so, let me go back to lions movement.
after the welocome address by the president lion k v sathyan, the chief guest was introduced by lion denny g alappat.
unfortuately i could not upload his foto due to the technical issue which i stated above.
then our chief guest of the day our vice district governor lion t k kishore inaugurated the evening and delivered his address.
in fact cultural programms were after that.
there was also mimicry by one of the young artist. he is leo kailas nath.
he is the youngest boy of our lion ajayakumar, whose photo is displayed at the end of gallery.
we had also a good band. i hv audio and video clips but unable upload as i mentioned the technical reasons already.
we have lots of humanitarian projects in lions club.
eradication of blindness is the main project. also we have recently introduced a programe called ' heart beats'
we undertake all the expenses of heart surgery for the poor.
in fact i have to tell you lot of things about our lions club.
you can read in this same page little more things on our club activities.
in case u need to extend a chapter in your area, please contact me.
our meeting was adjoured for fellowship and dinner at half past 9.
the dinner was really good. beverages were served to all the participants. specially made pastries too given to all of them along with wine.
so, letz c later and i shall talk to you more about our club.
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<< ++ >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
MORE PHOTOS SHALL BE UPLOADED IN TWO DAYS TIME.

ഓറഞ്ചിന്റെ നിറമുള്ള പെണ്‍കുട്ടി ........

ഞാനെന്റെ ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കുകയാണ്. എഴുപതുകളില്‍ ജോലിസംബന്ധമായ കാര്യങ്ങളാല്‍ ഞാന്‍ ലെബനോണിന്റെ തലസ്ഥാനമായ ബെയ് റൂട്ടില്‍. ഹോട്ടല്‍ സമ്മര്‍ ലാന്‍ഡ് ഹോട്ടലിലായിരുന്നു ആദ്യത്തെ കുറച്ച് നാള്‍ വാസം.

ലോകത്തിലെ സ്വര്‍ഗ്ഗം അതാണെന്നാ അന്നെനിക്ക് തോന്നിയത്. മുന്തിരിയും, ഓറഞ്ചും, ആപ്പിളും മറ്റും വിളയുന്ന സ്വര്‍ഗ്ഗ ഭൂമി. അവിടുത്തെ ആളുകളോ, സ്ട്രോങ്ങ് ബില്‍ട്ട് ബോഡികളുള്ളവര്‍, പിന്നെ സുന്ദരന്മാരും സുന്ദരികളും. പ്രത്യേകിച്ച് ആണുങ്ങളുടെ കൈത്തണ്ടയെല്ലാം നമ്മുടെ കാലിന്റെ തുടയുടെ അത്ര കട്ടിയുള്ളതും, മസ്സിലുകളുള്ളതുമാണ്. നമ്മുടെ സര്‍ദാര്‍ജിമാരെ വെല്ലുന്ന ശരീര ശേഷി. എന്ത് പണിയെടുക്കുന്നതിനും അവര്‍ക്ക് ഒരു മടിയില്ല. കേരളീയരായ നമ്മള്‍ അത്ഭുതപ്പെട്ട് പോകും അവര്‍ പണിയുന്നത് കണ്ടാല്‍.

++

കുറച്ച് ദിവസത്തെ ഹോട്ടല്‍ വാസത്തിന് ശേഷം എനിക്ക് ഒരു വീട്ടിലേക്ക് മാറേണ്ടി വന്നു. ഹോട്ടലിനെ വെല്ലുന്ന വീട്. സ്വിമ്മിങ്ങ് പൂളും, പുല്‍ത്തകിടിയും, പൂന്തോട്ടവുമെല്ലാം ഉള്ള മനോഹരമായ വീട്.

ചുറ്റുപാടും ഓറഞ്ച്, മുന്തിരി, ആപ്പിള്‍, ആപ്രിക്കോട്ട്, പിയേര്‍സ് മുതലായ പഴവര്‍ഗ്ഗങ്ങളും, നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ലഭിക്കാത്ത പല തരം പച്ചക്കറികളും, എല്ലാം കൊണ്ട് സമൃതമായ അന്ത:രീക്ഷം.. കാലാവസ്ഥ ഏതാണ്ട് വര്‍ഷത്തില്‍ അതികം തണുപ്പും, കുറച്ച് ചൂടും എന്നാണെന്റെ ഓര്‍മ്മ.

എനിക്കന്നും ഇന്നും വീട്ടില്‍ ഒറ്റക്ക് കിടക്കാന്‍ പേടിയാ..എന്താണതിന്റെ ഇന്ദ്രജാലമെന്ന് എനിക്കിത് വരെ മനസ്സിലായിട്ടില്ല. അതിനാല്‍ എന്റെ ഉറക്കം ശരിയായില്ല. പിന്നെ 1 മുതല്‍ 4 വരെ ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷമുള്ള ലഞ്ച് ബ്രേയിക്കില്‍ ഞാന്‍ ഒരു മണിക്കൂര്‍ സ്ലീപ്പിങ്ങ് ഓവര്‍ ടൈ എടുത്ത് എന്റെ ഉറക്കമില്ലായ്മയെ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യും.

കാലചക്രം തിരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു...

അവിടുത്തെ ഭാഷ അറബിയും ഫ്രഞ്ചും ആണ്. ഇംഗ്ലീഷ് വളരെ കുറച്ച് പേര്‍ മാത്രം സംസാരിക്കുന്നു. അതിനാല്‍ എന്റെ കാര്യം പരുങ്ങലിലായിരുന്നു.

അല്പം ഫ്രഞ്ചും, കൂടുതല്‍ അറബിയും ഞാന്‍ സ്വായത്തമാക്കി.

എന്റെ ഇമ്മീഡിയറ്റ് ബോസ്സ് സ്പീക്ക്സ് ഓണ്‍ലി അറബിക്ക്. ദാറ്റ് മെയ്ഡ് മി സിക്ക്..

നിവൃത്തിയില്ലല്ലൊ. അയാള്‍ വളരെ സ്റ്റ്രിക്റ്റ് ആയിരുന്നു, എന്റെ അച്ചനേക്കാള്‍. കാലത്ത് കുളിച്ചില്ലെങ്കിലൊന്നും അയാള്‍ക്ക് കുഴപ്പമില്ല. വളരെ നീറ്റ് ആയി ഡ്രസ്സ് ചെയ്യണം. തലമുടി അധികം നീളത്തില്‍ വളര്‍ത്താന്‍ പാടില്ല. കൈ കാല്‍ നഖങ്ങള്‍ വൃത്തിയായി വെട്ടി മിനുക്കണം. ഷൂ എപ്പോഴും തിളങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കണം. ആരും പുകവലിക്കുന്നതയാള്‍ക്കിഷ്ടമില്ല. മദ്യപാനം അയാള്‍ക്ക് വിരോധമില്ലാ.. പിന്നെ ഷര്‍ട്ട് ഇന്‍സര്‍ട്ട് ചെയ്യണം, ബെല്‍റ്റ് കെട്ടണം. ടൈ ഓഫീസ് സമയത്ത് നിര്‍ബന്ധം. പുറത്ത് പോകുമ്പോള്‍ ബ്ലെയിസര്‍ അല്ലെങ്കില്‍ ഫുള്‍ സ്യൂട്ട് നിര്‍ബന്ധം. അങ്ങിനെ പല പല ചിട്ടകളും...

അതെല്ലാം ഞാന്‍ ശീലിച്ചു...

പാടില്ലാത്തതെന്തെന്നാല്‍ തലയില്‍ എണ്ണ തേക്കാന്‍ പാടില്ല. അഥവാ തേച്ചാല്‍ കഴുകി വൃത്തിയാക്കി ചകിരി പോലെ ആക്കണം
++
പിന്നെ പാടില്ലാത്തതെന്തെങ്കിലും കണ്ടാല്‍ അപ്പോള്‍ പറയും, നമ്മളതനുസരിക്കുകയും വേണം.
എലക്ട്രോണിക്സ്/എലക്ട്രിക്കല്‍ റിലേറ്റഡ് വകുപ്പുകളിലായിരുന്നു എന്റെ പ്രവര്‍ത്തന മേഖല.
ഒരു ദിവസം ഒരു ബെഡ്ഫോറ്ഡ് ട്രക്ക് നിറയെ സാധനങ്ങള്‍ സൈപ്രസ്സില്‍ നിന്നവിടെയെത്തി. വണ്ടി കണ്ടതും എന്റെ ബോസ്സ് ഓഫീസിന്നുള്ളില്‍ നിന്നിറങ്ങിവന്ന് അയാളുടെ ജാക്കറ്റ് ഊരി കൂലിക്കാരോടൊപ്പം പണിയാന്‍ തുടങ്ങി. അപ്പുറത്ത് അത് കണ്ട് നിന്നിരുന്ന ആ നാട്ടുകാരായ ലെബനീസ് ഓഫീസ് സ്റ്റാഫിനോട് കയര്‍ത്തു......
വേഗം വന്ന് കൂലിക്കാരെ സഹായിക്കാന്‍.......
അവര്‍ ഒരു മടിയും കൂടാതെ കൃത്യനിര്‍വഹണത്തിലേര്‍പ്പെട്ടു..
ഞാന്‍ ഒരു മൂലയിലേക്കൊതുങ്ങി.........
ചെറിയ പെട്ടികളാണെങ്കില്‍ എനിക്കും പൊക്കാമായിരുന്നു... ശാരീരിക ശേഷി നന്നേ കുറഞ്ഞ എനിക്ക് അവരെ സഹായിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിനാല്‍ ചെറിയൊരു അമര്‍ഷം അയാള്‍ക്കെന്നോടുണ്ടായിരുന്നു.
പിന്നെ അന്ന് ഞാന്‍ ഇന്നെത്തെപ്പോലെ ഒരു പേടിത്തൊണ്ടനായിരുന്നില്ല.. എന്നോടാരെങ്കിലും എനിക്കിഷ്ടമില്ലാത്തത് പറഞ്ഞാല്‍ ഞാന്‍ അവരെ തല്ലും. അത്തരം അവസ്ഥയില്‍ എനിക്ക് പരിസരബോധം തീരെ ഉണ്ടാവാറില്ല.
എന്റെ ഈ സ്വഭാവമാണത്രെ ഈ കമ്പനിയില്‍ മുതല്‍ക്കൂട്ടായി എന്നെ എടുത്തതെന്ന് പില്‍ക്കാലത്ത് എന്റെ ബോസ്സ് പറഞ്ഞിരുന്നു.
ബോസ്സിനെയും ആവശ്യം വന്നാല്‍ കൈവെക്കും എന്നതായിരുന്നു എന്റെ നിലപാട്. അന്ന് പിന്‍ തിരിഞ്ഞുള്ള ഒരു നോട്ടമുണ്ടായിരുന്നില്ലാ... പ്രത്യേകിച്ച് ഒറ്റത്തടി, പെണ്ണുമില്ലാ, പെരുച്ചാഴിയുമില്ലാ... ഈ ഭൂമിയില്‍ ആരെ പേടിക്കാന്‍ എന്ന മട്ടായിരുന്നു.
പിറ്റെ ദിവസം ഞാന്‍ ഓഫീസില്‍ അല്പം ലേറ്റായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ദിവസത്തെ എന്റെ അനുകൂലമല്ലാത്ത കര്‍മ്മങ്ങളെക്കൊണ്ട് എന്റെ ബോസ്സിന് പുറത്ത് കാണിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത അമര്‍ഷം ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കേബിനിലേക്ക് വിളിക്കപ്പെട്ടു. പക്ഷെ ഞാന്‍ പോയില്ല..
അയാള്‍ ഗര്‍ജ്ജിച്ചു പുറത്തേക്ക് വന്നു.
ഈ സംഗതി മറച്ച് വെച്ച് വേറെ എന്തോ പുലമ്പി...
“പ്രകാശ് വൈ യു ഡിഡ് നോട്ട് കം ടു മൈ കേബിന്‍”
‘പ്രകാശ് വൈ ഡു യു കീപ്പ് സൈലന്‍സ്’‘ ഏന്‍സര്‍ ടു മൈ കൊസ്റ്റിന്‍.....
യു ഗെറ്റ് ലോസ്റ്റ് ഏന്‍ഡ് ഗോ ടു ഹെല്‍...... പ്രകാശിന്റെ മറുപടി കേട്ട് അയാള്‍ വിരണ്ടു.... ആ നാട്ടുകാര്‍ പോലും അയാളെ ഇത്തരത്തില്‍ അതിക്ഷേപിച്ചിട്ടില്ല..
വാട്ട് യു സെഡ്? മന്യൂക്ക്........
യെസ്..... ദാറ്റ്സ് വാട്ട് ഐ സെഡ്.....
ഇന്ത ഹൈവാന്‍..........
“അടിപിടിയുടെ വക്കത്തെത്തി... ഓഫീസിലെ ആളുകള്‍ തടിച്ചുകൂടി. പ്രകാശിനവിടെ ആള്‍ബലം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. ഒന്നിനും മടിക്കാത്തവരാണ് അവരും. പ്രകാശ് വീറോടെ പൊരുതി. വന്ന പാട് ചന്തമെന്ന പ്രതീതിയില്‍”
അല്പനേരത്തെ നിശ്ശബ്ദതക്ക് ശേഷം......... പുറകില്‍ നിന്നൊരാ‍ള്‍.....
‘വെല്‍ ഡണ്‍ മൈ ബോയ് ‘
ഐ ഏം പ്രൌഡ് ഓഫ് യു യങ്ങ് ഇന്‍ഡ്യന്‍..............
[തുടരും]

ഇത്തിരി മീന്‍ കൂട്ടീട്ടെത്ര നാളായീ......

കാലത്ത് തന്നെ എന്റെ പ്രിയപന്തിയുടെ വിലാപം..

‘ഇത്തിരി മീന്‍ കൂട്ടീട്ടെത്ര നാളായി’..........

എന്നും കൂട്ടിയാലും ഓള്‍ക്കെപ്പളും പരാതി തന്നെ.........

“മീനില്ലാ എന്നും ചിക്കനില്ലാ എന്നുമുള്ള വര്‍ത്തമാനങ്ങളൊന്നും എന്നോട് നേരിട്ട് പറയാറില്ല ഇപ്പോള്‍. മക്കള്‍ വന്നാല്‍ ഒരു ആത്മഗദം പോലെ പറയും.“

‘മോളുണ്ടെങ്കില്‍ പോയി വാങ്ങും. മോന്‍ മടിയനാ.... വല്ലവരും പോയി വാങ്ങിയിട്ട് വെച്ചു കൊടുത്താല്‍ തിന്നും.‘

ഇന്ന് കാലത്തെയുള്ള വണ്ടിക്ക് മോന് പോകണം. അവള്‍ നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റു അവനെ യാത്രയാക്കി..

ഞാന്‍ എണീക്കുന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ............

പിന്നെയും കേട്ടു....... മീന്‍ കൂട്ടിട്ടെത്ര നാളായി...........

ഞാനിതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത മട്ടില്‍ എന്റെ പ്രഭാത ദിനചര്യകളില്‍ മുഴുങ്ങി.

മോന്‍ യാത്രയായിട്ടും ഈ വിലാപം തുടര്‍ന്ന് കൊണ്ടേയിരുന്നു...

എന്റെ കാര്യത്തിലാര്‍ക്കും ഒരു ശ്രദ്ധയുമില്ലാ........

മക്കള്‍ക്കുമില്ലാ....... മക്കടെ തന്തക്കുമില്ലാ...........

‘എന്നാ ഈ വിലപിക്കുന്ന ആള്‍ക്കും ചന്തയിലേക്ക് പോകാമല്ലോ.അത് പറ്റില്ല. ഇനി നമ്മള്‍ ബുദ്ധിമുട്ടി ചളിയിലും വെള്ളത്തിലും ചവിട്ടി എന്തെങ്കിലും വാങ്ങിച്ചോണ്ട് വന്നാല്‍.......... ചിലപ്പോള്‍ പറയും.......

‘എവിടെ നോക്കീട്ടാ‍ ഇതൊക്കെ വാങ്ങിച്ചേ എന്റെ മനുഷ്യാ.......’

മീന്‍ നോക്കി വാങ്ങുവാന്‍ എത്ര പ്രാവശ്യം പഠിപ്പിച്ചു തന്നതാ........

ഈ ഐസില്‍ മരവിച്ചു കിടക്കുന്ന രൂപങ്ങളുടെ ചെകിള തുറന്നു നോക്കാന്‍ പറ്റുമോ? പറ്റിയാല്‍ തന്നെ ഡീഫ്രോസ്റ്റ് ആകാതെ അതിന്റെ തനി നിറം കാണാനൊക്കുമോ?’

അപ്പൊ വിചാരിക്കും..... എന്തിന്നാ ഈ പൊല്ലാപ്പൊക്കെ ഉണ്ടാക്കാന്‍ മെനക്കട്ണ് എന്ന്..

‘എടീ മണുക്കൂസെ എനിക്ക് പച്ചക്കറി മതി. നിനക്ക് മീന്‍ നിര്‍ബന്ധമാണെങ്കില്‍ നീ പോയി വാങ്ങ് തല്‍ക്കാലം. അപ്പോ നല്ലോണം നോക്കി വാങ്ങാമല്ലോ. ചീഞ്ഞതാണോ, പൊളിഞ്ഞതാണോ എന്നൊക്കെ നോക്കി വാങ്ങാലോ........

കാലത്തെന്നെ ഈ പെണ്ണിനെ കൊണ്ട് തോറ്റൂലോ.......

++സ്ഥലം തൃശ്ശൂര്‍ ശക്തന്‍ ഫിഷ് മാര്‍ക്കറ്റ്. കഥാനായകന്‍ ചന്തയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. പതിവ് കാഴ്ചക്കാരായി ഞാനുള്‍പ്പെടെ പലരും അങ്ങോട്ട് മിങ്ങോട്ടും പ്രവഹിക്കുന്നു. ഇവിടെ പച്ചമീന്‍ കൂടാതെ ഉണക്ക മീനും, പോത്തും, കോഴിയും, ആടും, പിന്നെ പന്നിയുമെല്ലാം കിട്ടും.
എനിക്ക് പൊതുവേ ഈ മീന്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ പോകാനിഷ്ടമില്ലാ....
ഇപ്പോള്‍ സുപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റുകളിലും മറ്റും മീന്‍ ലഭ്യമാണ്. പക്ഷെ ഫ്രഷ്നെസ്സും, സെലക്ഷനും കുറവ്. അതിനാല്‍ ബീനാമ്മക്ക് ചന്തയില്‍നിന്ന് വാങ്ങുന്നതാ ഇഷ്ടം.

മാഷെ......നല്ല അര്‍ക്ക ഉണ്ട്, പിന്നെ ബ്രാല്‍...... ഏട്ടയും ഉണ്ട്...

എല്ലാം കണ്ടാ‍ല്‍ ഒരു പോലെയുണ്ട്...

ഇനി ശരിക്കും നോക്കാതെ വാങ്ങീട്ട് അവിടെ ചെന്നാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ ഓള് ഓതും..... ഈ മീന്‍ കൊഴപ്പോന്നും ഇല്ലാ...... എന്നാലും വല്യ സുഖോല്ല്യ.....

നാല് കാശ് കൂടിയാലും നമ്മടെ വര്‍ഗ്ഗീസിന്റെ കടേന്ന് വാങ്ങിക്കാം.......

അവിടെ യാണെങ്കില്‍ തിരക്ക് മൂലം വെട്ടിക്കിട്ടാനും മറ്റും താമസമാണ്. ഇന്നാലും വിശ്വസിച്ച് വാങ്ങാം. ഇനി മീന്‍ അല്പം മോശമാണെങ്കില്‍ അവിടെ ഉള്ള ഒരു കുട്ടി പറയും ഇത് കൊണ്ടോണ്ട എന്ന്...

‘എന്താ മോനെ ഇന്ന് അര്‍ക്കക്ക് വില കുറവാണെന്ന് കേട്ടുവല്ലോ.....

ഏയ് അങ്ങിനെയൊന്നും ഇല്ലാ...... നല്ല സാധനത്തിന് വിലക്കുറവൊന്നുമില്ലാ..

എന്നാ കുറച്ച് അര്‍ക്ക്യയും , പിന്നെ വറക്കാന്‍ ഒരു കിലോ അയലയും വെട്ടി നുറുക്കി താ വേഗം....

ശരി സാര്‍.........

സാര്‍ വേറെ എന്തെങ്കിലും വാങ്ങാനുണ്ടെങ്കില്‍ പോയി വാ.......

ഞാന്‍ ഇത് ശരിയാക്കി വെക്കാം........

ഞാന്‍ അവിടെ തന്നെ ചുറ്റിക്കറങ്ങി... അവരുടെ കടയില്‍ തന്നെ വേറെ ഒരിടത്തിരിക്കുന്നു നല്ല പെടക്കണ ചെമ്മീന്‍...........

ബീനാമ്മക്ക് ചെമ്മീന്‍ വലിയ ഇഷ്ടമാ.........

ഇനി അതും കൂടി വാങ്ങിയാലോ........

അപ്പുറത്ത നല്ല പുളിയന്‍ മാങ്ങായുമുണ്ട്.............

ഇത്രയൊക്കെ വാങ്ങിയിട്ട് ആര് തിന്നാനാണ്.....

മോന്‍ പോയി.... എനി അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച വൈകിട്ടെ എത്തൂ.........

അമേരിക്കന്‍ ബേങ്ക് ആയതിനാല്‍ 5 ഡെയ്സ് എ വീക്കാണ്.

ഏതായാലും അല്പം ചെമ്മീനും കൂടിയെടുത്തോ മോനെ.......

വീട്ടീന്ന് പെണ്ണൊരുത്തിയോട് തല്ലു കൂടിയാ പോന്നത്....

ഓള് വിചാരിച്ചിട്ടിട്ടുണ്ടാകും ഞാന്‍ അംബലത്തീ പോയിട്ട് നേരെ വീട്ടിലേക്ക് വരുമെന്ന്........

ഞാന്‍ ചന്തയിലേക്ക് പോകുന്ന മാതിരി ഓള്‍ക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവില്ല....

ഞാന്‍ പുറത്തേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ ഓളുടെ മോന്തായം വീര്‍ത്തിരുന്നു...

എന്റെ കെട്ട്യൊള് ജനിച്ച് വളര്‍ന്നത് പുഴ വക്കിലാണ്....

ഓള്‍ടെ വീട്ടുകാര്‍ക്ക് എപ്പൊ മീന്‍ വേണമെങ്കിലും പുഴവക്കത്ത് പോയി കൈ കൊട്ടിയാല്‍ വഞ്ചിക്കാരെത്തും....

ഓള്‍ടെ വീട്ടില് ഉച്ചക്ക് കുശാലായ മീന്‍ കറിയും, പൊരിച്ചതും എന്നും ഉണ്ടാകും.

പിന്നെ ഞാന്‍ ഓള്‍ടെ വീട്ടില്‍ മാത്രമെ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ..... 4 മണിക്ക് കാപ്പിയുടെ കൂടെ മീന്‍ വറുത്തത്........

അങ്ങിനെയൊക്കെ തിന്ന് മുറ്റി നിന്നിരുന്ന ഒരു പെണ്ണായിരുന്നവള്‍...

എന്റെ കൂടെ കൂടി ഈ ഗതിയായല്ലോ എന്നാ പറേണ്...

പക്ഷേങ്കില് ഓളുണ്ടല്ലോ......... ഞങ്ങള് പേര്‍ഷ്യേല് താമസിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ കൂടെ മീന്‍ മാര്‍ക്കറ്റില് വരും........

അവള്‍ക്ക് പഞ്ചാരയടിക്കാന്‍ സുന്ദരന്മാരായ ലെബനാനികളും, വെളളക്കാരും മറ്റുമുണ്ടാകും അവിടെ....

ഇവിടെ ആരിരിക്കുന്നു വല്ലേ........

മാഷെ മീനെല്ലാം ശരിയായി..... എല്ലാം തനി തനിയെ പേക്ക് ചെയ്ത് എല്ലാം കൂടി വലിയ ബേഗില്‍ വെക്കാം.........

കാറില്‍ കൊണ്ട് വെച്ചു തരാം......

മാഷ് നടന്നോ...........

കെട്ട്യോളായി ഒടക്കീട്ടാ ഞാന്‍ ഇന്ന് വിട്ടില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങിയത്.........

“അവള്‍ മോന്തായം വീര്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടാകും ഇപ്പളും. പിന്നെ ഇന്ന് പ്രാതലിന്നായി ഉണക്ക റൊട്ടി കൊടുന്ന് വെച്ചിട്ടുണ്ടാകും........“

എന്റെ കെട്ട്യോള്ടെ മുഖമൊന്ന് കാണണം ഈ മീനുമായി ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്തിയാല്.....

രണ്ട് മണിക്കൂറോണ്ട് എല്ലാം വെക്കും, കറിയും, പൊരിക്കലും എല്ല്ലാം...........

പിന്നെ അച്ചാറും ഇടും മീന്‍ അധികം ഉണ്ടെങ്കില്‍........

“കഥാനായകന്‍ അഞ്ചുമിനിട്ട് കൊണ്ട് വീട്ടിലെത്തി.. ബീനാമ്മോ........... നീട്ടി വിളിച്ചു. ആര് വിളി കേള്‍ക്കാ‍ന്‍. എന്റെ കൈയില് മീനുള്ള വിവരം ഓള്‍ക്കറിയില്ലല്ലോ. ഒരു പൊട്ടൂസ്സാ എന്റെ പെണ്ണ്......“

എടീ ബീനാമ്മേ......

എന്താ ഈ മനുഷ്യന്‍ കൂകി വിളിക്കുന്നത്..........

നാശം............

‘ബീനാമ്മ വീട്ടിന്റെ പുറത്തെത്തുന്നു... കഥാനായകന്റെ കൈ നിറയെ മീനും, മാങ്ങയുമെല്ലാം.. ഓടി വന്നു എല്ലാം വാങ്ങി അകത്തേക്കോടി....

ഒരു ചട്ടിയെടുത്തു അര്‍ക്ക്യ അതിലിട്ടു... വേറെ ഒന്നില് അയലയിട്ടു....... അപ്പോഴെക്കും ചെമ്മീനെടുത്ത് തൊലിപൊളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.. എന്താ സന്തോഷം ആ മുഖത്ത്... എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചൊരു ഉമ്മ തന്നു. കുളിക്കാതെ നാറുന്നുണ്ടെങ്കിലും, സ്നേഹത്തോടെ തന്നതല്ലേ....... ഞാന്‍ സ്വീകരിച്ചു..“

അപ്പോഴെക്കും പറഞ്ഞു...... ചേട്ടാ ബ്രെഡ് ഇപ്പോ കഴിക്കാന്‍ വരട്ടെ...

ഞാന്‍ കുറച്ച് ചെമ്മീന്‍ ചാറ് ഇപ്പോ തരാം....

ഒരു രണ്ട് മിനിട്ട്........

അതും കൂടി കഴിച്ചാല്‍ മതി..........

ഓളുടെ സന്തോഷം ഒന്ന് കാണേണ്ടതാണ്....

പിന്നേയ് ഞാന്‍ കുറച്ച് ചെമ്മീനച്ചാറ് വേഗം ഉണ്ടാ‍ക്കിത്തരാം. ജയേഷിന് കോറിയര്‍ ചെയ്യണം... ആ ചെക്കന് മീനച്ചാറെന്നാല്‍ ജീവനാ...

ചോറുണ്ണാന്‍ പിന്നെ ഒന്നും വേണ്ട....

എനിക്കിതൊക്കെ കേട്ടു നിന്നാല്‍ ആപ്പിസിലെത്താന്‍ പറ്റില്ലാ......

ഞാന്‍ ഉണക്ക റൊട്ടിയും തിന്ന്, അതിന്ന് മേലെ കുറച്ച് കഞ്ഞി വെള്ളവും കുടിച്ച് ആപ്പീസിലേക്ക് യാത്രയായി......

[ബാക്കി ഭാഗം വേണമെങ്കിലെഴുതാം........ ബീനാമ്മയെ പറ്റി ഈ ജീവിതകാലം മുഴുവനെഴുതിയാലും തീരില്ല]

+++++++

എന്റെ മരുമകള്‍ എവിടെ? [daughter in law]

ഞാന്‍ രണ്ട് കൊല്ലത്തിലേറെയായി കാത്തിരിക്കുന്നു. എന്റെ മരുമകളെ. എവിടെയാണവള്‍????????
ഞാനുദ്ദേശിക്കുന്ന മരുമകള്‍ എന്റെ മകന്റെ ഭാര്യയാണ്.
എന്റെ മകന്‍, സിറ്റി ബേങ്കില്‍ മേനേജരുദ്യോഗം. എഞ്ചിനീയറിങ്ങില്‍ ബിരുദം, ബിസിനസ്സ് മേനേജ് മെന്റില്‍ മാസ്റ്റര്‍ ബിരുദം. കാണാന്‍ സുന്ദരന്‍, ബേങ്കിന്നടുത്ത് ഫര്‍ണിഷ് ചെയ്ത വീടും, സവാരിക്ക് ആഡംബര വാഹനവും. ഒന്നിനും കുറവില്ല.
പക്ഷെ എനിക്കായി ഒരു മരുമകളെ അവന് തരാനായില്ല.
എന്റെ മകളുടെ വിവാഹത്തിന് ശേഷം ഇവിടെ എനിക്ക് ഓമനിക്കാനും, താലോലിക്കാനും, കൊച്ച് വര്‍ത്തമാനം പറയാനും, പിന്നെ ഇടക്ക് തല്ല് കൂടാനും ആരും ഇല്ല.
എന്താണ് മകന്റെ പ്രശ്നം എന്ന് ഞാന്‍ വിലയിരുത്തി.. ആദ്യമാദ്യമെല്ലാം അവന് ചില തരം കുട്ടികളെ വേണ്ട എന്നെല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇപ്പോ അതിലൊക്കെ കുറച്ച് അയവ് വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
എനിക്ക് ജാതകത്തില്‍ വിശ്വാസം ഇല്ല. ഞങ്ങളുടെ ജാതിക്കാര്‍ക്ക് അതൊരു പാരയാണ്. കുട്ടികളെ ബോധിച്ചാല്‍ ഈ എടാകൂടം വന്ന് കൂടും.
അങ്ങിനെ കുറച്ച് നാള്‍ കഴിഞ്ഞ് ജാതകം ചേര്‍ന്ന കുട്ടികളെ പോയി കണ്ട് തുടങ്ങി.
നമ്മള്‍ ഇന്ന് മോഡേണ്‍ യുഗത്തിലല്ലേ? എന്തിനാ ഈ അന്ധ വിശ്വാസങ്ങളൊക്കെ. അയലത്തെ കൃസ്ത്യന്‍ സമുദായത്തില്‍ പെട്ട കുട്ടികള്‍ക്ക് കല്യാണം വേണെന്ന് തോന്നി.........
രണ്ട് മാസത്തിന്നകം കല്യാണം. എന്താണു ഈ ചേരിതിരിവ്..
ഞാന്‍ പണ്ട് യൂറോപ്പില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് അവിടെ ‘ലിവിങ്ങ് ടുഗെദര്‍ ബേച്ചലേര്‍സ്’‘ കണ്‍സെപ്റ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു. എത്ര സൌകര്യം. സുഖ സുന്ദരമായ ജീവിതം. അമ്മയുമില്ലാ, അമ്മായി അമ്മയുമില്ല........
രണ്ട് പേരും പണിയെടുക്കുന്നു.. ജീവിക്കുന്നൂ........
ഇപ്പോ നമ്മുടെ മെട്രൊ നഗരങ്ങളിലും ഇത്തരം രീതി വന്നിരിക്കണമെന്നണെന്റെ നിഗമനം.
ഇവിടുത്തെ പുത്രന് വയസ്സ് മുപ്പത്തി ഒന്ന്. എന്നെ പോലെ കഷണ്ടി കയറി തുടങ്ങിയോ എന്നൊരു സംശയം.
ഇനി ഇങ്ങനെ കാത്ത് കാത്തിരുന്നാല്‍, ഇനി കൊച്ചുപിള്ളേരെയൊന്നും കിട്ടില്ല......
എടാ മോനെ വേഗം നോക്കിക്കോ കാര്യങ്ങളൊക്കെ..
ഇവിടെ എന്റെ കെട്ട്യോള്‍ക്കും എനിക്കും വാര്‍ദ്ധക്യ സഹജമായ ഓരോ അസുഖങ്ങള്‍...
കുറച്ച് ചൂടുവെള്ളം ഉണ്ടാക്കി തരാനും കഞ്ഞി വെച്ച് തരാനും ആരുമില്ലാ...
വരാന്‍ പോകുന്ന മരുമകള്‍ ഞങ്ങളെ ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ പരിപാലിക്കണമെന്നല്ല പറയുന്നത്.
ഞങ്ങള്‍ക്ക് തീരെ വയ്യാണ്ടായാല്‍ പോയി നിക്കാമല്ലോ മരുമോള്‍ടെ അടുത്ത്..
ഇപ്പോ ചെക്കന്റെ അടുത്ത് ഇടക്ക് പോയി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ കെട്ട്യോള് അവിടുത്തെ വാല്യേക്കരത്തിയെ പോലെയാ... അവന് വെച്ചു വിളമ്പാനും, വീട് നോക്കാനും.
പിന്നെ ഞാന്‍ പോകണം അങ്ങാടീല്...... മരക്കറി വാങ്ങാനും മറ്റും.
അതിനാല്‍ ഞാന്‍ ചെക്കന്റെ താമസ സ്ഥലത്തിപ്പോള്‍ പോകാറില്ല.
ഏതെങ്കിലും ഒരു പെണ്ണിനെ കെട്ടിക്കൊണ്ട് വന്നൂടെ ഈ ചെക്കന്.
മക്കളുണ്ടായിട്ടെന്താ കാര്യം എന്ന് ചിലപ്പോള്‍ ആലോചിക്കും.
ഇനിയുള്ള കാലം മക്കളെയും മരുമക്കളെയും ഒക്കെ സ്വപ്നം കാണാതെ ജീവിക്കാന്‍ പഠിക്കണം...
എന്നാലും എന്റെ മരുമോളെ നിന്നെ ഈ അഛനൊന്ന് കാണണം. വേഗം വരൂ........ ഞാന്‍ യാത്രയാകുന്നതിന് മുന്‍പ്..........

അയലത്തെ കുട്ടികള്‍

മിനിഞ്ഞാന്ന് തറവാ‍ട്ടില്‍ മലക്ക് പോകുന്ന സ്വാമിമാരെ വരവേല്പും അതിനോടനുംബന്ധിച്ച അന്നദാനവും, ഭജനയും ആയിരുന്നു.

എന്റെ അഛന്റെ കാലത്ത് നിന്ന് ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു ആചാരം. അഛന്റെ മരണശേഷം എന്റെ ചേച്ചിയും, ചേച്ചിയുടെ കാലത്തിന് ശേഷം ഇപ്പോള്‍ തറവാട്ടില്‍ താമസിക്കുന്ന അനുജന്‍ ശ്രീരാമനും നില നിര്‍ത്തിപ്പോരുന്നു.

ഞാന്‍ 2 ദിവസം മുന്‍പ് തന്നെ തറവാട്ടിലെത്തി.

പകല്‍ നേരം പോകാനായി മുറ്റത്തിരിക്കുമ്പോള്‍ അയലത്തെ കുട്ടികളെല്ലാം അവിടെ എത്തി.അല്ലെങ്കിലും ചുരുങ്ങിയത് ഒരു പത്ത് പേര്‍ അവിടെ ഉണ്ടാ‍കും.

ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നതെന്തും അവര്‍ക്കും കൊടുക്കുക പതിവാണ്.

ചേച്ചിയുടെ മരണശേഷം ഞാന്‍ വല്ലപ്പോഴുമേ തറവാട്ടില്‍ പോകാറുള്ളൂ... ഈ കുട്ടികള്‍ക്ക് എന്നെ കാണുമ്പോള്‍ അത്ഭുതമാണ്. ശ്രീരാമേട്ടന്റെ ഏട്ടന്‍ എന്ന് പറഞ്ഞു കൂക്കിവിളിക്കും.

ഞാന്‍ അവര്‍ക്ക് മധുരപലഹാരങ്ങളൊക്കെ കരുതിയിരിക്കും എന്റെ കാറില്‍. അതൊക്കെ കൊടുത്തു.

അതിന്നിടയില്‍ ഇന്ന് സ്വാമിമാര്‍ വരുന്നതിനാല്‍ എരുമേലിയില്‍ പേട്ട തുള്ളലിനെ അനുസ്മരിച്ച് ശുഭ അന്നത്തെ കോലം നിറക്കൂട്ടുകള്‍ കൊണ്ടാക്കി.
ഇത് കണ്ട കുട്ടികള്‍ അതെടുത്ത് മുഖത്തും നെറ്റിയിലും എല്ലാം പുരട്ടി. പിന്നെ എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് പറഞ്ഞു അവരുടെ ഫോട്ടോ എടുക്കണം.

ആ ഫോട്ടോയിലൊന്നാണ് ഏറ്റവും മുകളില്‍ കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്.

ഞാന്‍ ഇന്നെലെയും, മിനിഞ്ഞാന്നും, അതിന്റെ തലേന്നാളും എന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉറങ്ങുന്ന എന്റെ തറവാട്ടില്‍ കഴിയുകയുണ്ടായി.

പാറുകുട്ടിയെ എഴുതി തുടങ്ങിയത് മുതല്‍ പല സമയത്തും ഞാന്‍ അറിയാതെ എന്റെ മനസ്സിനെ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് പോകാറുണ്ട്..

ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക് മരണമില്ലല്ലോ???????????

എന്നെ ഉണ്ണ്യേട്ടന്‍ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് ഈ നാട്ടുകാര്‍ മാത്രം. ഈ സ്ഥലം എന്റെ ഇപ്പോഴെത്തെ തട്ടകത്തില്‍ നിന്നും 30 കിലോമീറ്റര്‍ പടിഞ്ഞാറ്.

അറബിക്കടലിന്നരികെ എന്നും പറയാം.

ഞാന്‍ ഈ മണ്ണില്‍ കാല് കുത്തുമ്പോള്‍ പഴയ മാഞ്ഞുപോയ ഉണ്ണ്യേട്ടന്റെ മേലങ്കിയണിയും.

അവിടെയും ഇവിടെയും നിന്നുള്ള ഉണ്ണ്യേട്ടാ എന്നുള്ള വിളി കേള്‍ക്കാന്‍..........

ഞാന്‍ ഇന്നും അവിടെ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍??

എറണാംകുളം അപ്ടെക്കിലെ സന്തോഷ് മാഷേ?!

സന്തോഷ് മാഷേ?
ഞാന്‍ കുറച്ച് നാളായി അസ്വസ്ഥതയിലാ....
എന്തിനാ എന്റെ പാറുകുട്ടീനെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചേ...
വെറുതെ ഉള്ള കഞ്ഞീം കുടിച്ച് സ്വസ്ഥമായിരുന്ന എന്നെ ഒരു ബ്ലോഗറാക്കി....
ഇപ്പൊ നേരത്തിന് കഞ്ഞിയും ഇല്ലാ, ഉറക്കവും ഇല്ല, പോരാത്തതിന്ന് പെരടി വേദനയും...
പിന്നെ മന:സ്ഥാപവും....
ഇപ്പൊ പാറുകുട്ടിയുടെ ചിന്തകള്‍ എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നു..
ആളുകള്‍ ഫോണില്‍ കൂടി ചോദിക്കുന്നു... എന്താ അടുത്ത് ലക്കം വരാത്തെ എന്ന്............
എനിക്കെവിടാ മാഷെ ഇതിന്നുള്ള നേരമെല്ലാം........
പ്രായാധിക്യമായി...... അസുഖങ്ങളും.......
അച്ചന്‍ തേവരുടെ കടാക്ഷം കൊണ്ട് ജീവിച്ച് പോകുന്നു........
ഇനി ഒരു തപസ്യയായെടുത്ത് “എന്റെ പാറുകുട്ടീനെ” ഒന്നെഴുതി തീര്‍ക്കണം.......
തിരോന്തര്‍ത്തൂന്ന് ശ്രീദേവി ചേച്ചിയും, തൃശ്ശിവപേരൂരില്‍ നിന്ന് ജാനകിയും എല്ലാം ചോദിക്കണ്, ഇതൊരു നോവലായി പുസ്തക രൂപത്തില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുകൂടെ എന്ന്.
നിക്കെവിടാ തിനൊക്കെ നേരം എന്റെ മാഷെ.......
എനിക്കതിനൊന്നും താല്പര്യമില്ലാ മാഷെ.........
ഞാന്‍ മിനിഞ്ഞാന്ന് മാഷെ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചുവല്ലോ?... മാഷ് വന്നില്ല. എന്നോട് പണ്ടത്തെ പോലെത്തെ സ്നേഹമൊന്നും മാഷിനില്ലാ..........

വയസ്സാകുമ്പോള്‍ എല്ലുകള്‍ക്കും പല്ലുകള്‍ക്കും തേയ്മാനം സ്വാഭാവികമാണ്. ദേഹത്തിന്നകത്തെ ചില ഭാഗങ്ങളില്‍ വന്നേക്കാവുന്ന ഒരു സര്‍ജറി എന്നെ ഭീതിപ്പെടുത്തുന്നു....
“സംഗതി നമ്മള്‍ ഒന്നും അറിയില്ല.... ഓപറേഷന്‍ തിയേറ്ററിലേക്ക് ആനയിക്കപ്പെടുന്നു.. അനസ്തേഷ്യ തരുന്നു, വെട്ടിക്കീറുന്നു, മുറിക്കുന്നു. പിന്നീട് ഉണക്കുന്നു.........“
എന്നാലും എന്റെ മാഷെ എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു..........
എന്റെ പാറുകുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍.. എന്റെ അരികില്‍?... എന്നെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കാന്‍..........
കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരു ഉമ്മ തരാന്‍..........

അന്ധതാ നിവാരണം

THE LAST PRODUCT IS SO FAR INSTALLED ONLY AT ERNAKULAM IN A SHOPPING OUTLET.

IF ANYBODY WANTS HAVE INSTALLATION OF THIS EQUIPMENT ANY WHERE AT TRICHUR OR ELSE WHERE IN INDIA OR ABROAD, KINDLY LET ME KNOW.

A PERCENTAGE OF PROFIT ON THIS DEAL IS GIVEN TO ERADICATION OF BLINDNESS PROJECTS THROUGH LIONS CLUB OF KOORKKENCHERY, TRICHUR 680007.

THE ENTIRE PRODUCT LISTED IN THE BROCHURE CAN BE SOLD ANY WHERE IN THE WORLD.